หลังจากทานมื้อค่ำเสร็จ แล้วตบท้ายด้วยของหวานและผลไม้ ปิยฉัตรก็ทิ้งให้จอมพลนั่งคุยกับปานระพีอยู่ตรงชานระเบียง ส่วนเธอก็ไปขลุกตัวจดบันทึกเกี่ยวกับลูกในห้องนอน
“ไอ้หวงตามหาคุณแพรให้ควักเลยครับ” จอมพลเปรยไปถึงเพื่อนรักอย่างมหรรณพ
“คุณจอมอย่าบอกเขานะคะ ว่าแพรอยู่ที่นี่” หลังจากทำหน้าแปลกใจกับน้ำคำบอกเล่าที่ได้รับฟัง คุณหมอสาวผู้สูญเสียการมองเห็นก็เอ่ยเป็นเชิงข้อร้อง
“ถ้าคุณแพรต้องการอย่างนั้น ผมก็จะไม่บอกเขาครับ ต่อให้เขาเป็นเพื่อนสนิทของผมก็ตาม”
ชายหนุ่มเอ่ยปากรับคำอย่างหนักแน่น เพราะอย่างน้อยเขาก็เห็นแก่การเปิดทางให้เขาได้มีโอกาสเข้าหาปิยฉัตรอย่างเนียนๆ ของอีกฝ่าย ปานระพีถือเป็นตัวผสานความสัมพันธ์ที่ใช้ได้เลยทีเดียว
“ขอบคุณมากค่ะ”
“เอ่อ…ผมขอถามหน่อยได้ไหมครับ ว่าทำไมคุณแพรถึงต้องหนีหน้าเพื่อนผม”
“แพรไม่ได้หนีค่ะ แต่เราสองคนไม่มีอะไรจะต้องคุยกันอยู่แล้ว และที่เขาตามหาแพรก็คงเป็นเพ
