ยังไม่ทันจะขาดคำเจ้าของใบหน้าถมึงทึงก็ตวัดฝ่ามือลงที่ซีกแก้มของเด็กชายตัวน้อย ทำเอาน้องกัปตันหน้าหัน เลือดซึมตรงมุมปาก ร้องไห้เสียงดังลั่น
ท่าทางเสียขวัญสุดขีด และการถูกทำร้ายที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ความอดทนของจอมพลขาดสะบั้น ที่สุดเขาก็กระชากประตูให้เปิดผ่าง แล้วพรวดพราดเข้าสู่ภายใน ตามด้วยคนที่เหลือ
“นังเด็กสารเลว! หยุดทำร้ายลูกฉันเดี๋ยวนี้ถ้าแกไม่อยากตาย!”
“หึ…ที่สุดก็โผล่หัวมาจนได้สินะ นึกว่าจะรอรับศพ ‘ลูกคนอื่น’ ที่คุณโง่คิดว่าเป็นลูกของตัวเองมาตลอดเสียอีก” หญิงสาวเชิดหน้าเอ่ยเสียงหยันๆ ท่าทางอวดดีทำให้จอมพลคำรามลอดไรฟัน
“กัปตันเป็นลูกของฉัน! ไม่ใช่ลูกคนอื่น!”
“หยุดหลอกตัวเอง แล้วยอมรับความจริงเถอะว่าคุณถูกสวมเขา ถ้าไม่แน่ใจคุณจะตรวจดีเอ็นเอก็ได้”
ยิ่งเธอย้ำซ้ำๆ ว่าเขามันโง่เป็นควาย จอมพลยิ่งของขึ้น เขาถูกคนที่เปรียบเสมือนน้องชายและเมียรักหักหลัง ทั้งที่เขาดีกับคนทั้งคู่
