ประมาณครึ่งชั่วโมงในก่อนหน้า
ประมุขใหญ่ของตระกูลอาศิระยืนพิงแนวไม้ขัดเงาที่ทำเป็นระเบียงยื่นออกมาจากตัวบ้านด้วยท่าทางกลัดกลุ้ม หลังโทรเช็กจากลูกน้องและลูกชาย แล้วว่ายังไม่พบตัวของแสงฉานและนลินนิภา ซิการ์ที่ถูกมือเหี่ยวย่นไปตามกาลเวลาคีบอยู่ถูกยกขึ้นมาสูบเป็นระยะ กระทั่งลูกน้องลากร่างสะบักสะบอมมาโยนลงตรงหน้า
ตุ้บ!
“พวกมึงไปเอาตัวใครมา”
น้ำเสียงทรงอำนาจเอ่ยอย่างเนิบนาบ พ่นควันซิการ์ให้ลอยคละคลุ้งไปกับมวลอากาศ ขณะที่สายตาคมกริบยังจดจ้องร่างผอมแห้งที่นอนกองอยู่ตรงหน้า กระทั่งผู้ที่ลูกน้องนำตัวมาผงกหัวขึ้น
“ไอ้แสงฉาน…”
“คะ…คุณลุง”
เจ้าของร่างผอมแห้งขยับริมฝีปากแตกยับเค้นเสียงสะท้าน ขณะพยุงตัวลุกขึ้นนั่งแทบเท้าของท่านผู้เฒ่าอย่างทุลักทุเล สภาพดูไม่จืดทำให้เจ้าสัวทรงพลกระตุกยิ้มด้วยความสาแก่ใจ
“ที่สุดคนที่โกงความตายอย่างมึงก็ซมซานมาหากูสินะ”
“ผมผิดไปแล้ว ผมมันเลว ผมมันชั่ว ผมขอโทษ ข
