“ไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่ทีเรีย พี่คีรินคงติดธุระจริงๆมั้งคะ เดี๋ยวอีกหน่อยเขาก็คงมาแล้วค่ะ”
เธอเอ่ยเสียงเบา คำว่าคงมาหลุดออกมาจากปากเธออย่างไม่มั่นใจ แม้แต่ตัวเธอเองก็สัมผัสได้
ทีเรียมองอะตอมอยู่นาน ก่อนจะถอนหายใจออกมาอีกครั้ง สายตาอ่อนลงแต่เต็มไปด้วยความสงสาร เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าน้องชายของเธอไปไหนและทำอะไรอยู่ แต่ก็คิดว่าคงมีธุระสำคัญนั่นแหละถึงยอมปล่อยให้ภรรยารอได้ขนาดนี้ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะตำหนิ เพราะเธอเองก็คิดว่ามันเกินไปจริงๆ
“อะตอมบางทีคนเราก็ไม่ควรต้องรอใครนานขนาดนี้นะ พี่ว่าเรากลับกันก่อนเถอะเดี๋ยวพี่ไปส่งเอง"
คำพูดนั้นไม่ได้แรงแต่กลับกระแทกใจอะตอมอย่างจัง
เธอก้มหน้าลงปลายนิ้วบีบชายกระโปรงแน่น ความรู้สึกอุ่นวูบในอกเมื่อก่อนหน้านี้ ค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่าอย่างช้าๆ ทั้งที่พึ่งได้รับคำชมจากหลายๆคนภายในงาน ว่าเธอกับเขาน่ารักมากและเป็นคู่ที่เหมาะสม แต่ผ่านไปเพียงไม่นานความรู้สึ
