“ค่ะ…”
อะตอมเอ่ยเสียงแผ่วเบา ก่อนจะก้าวเดินเคียงข้างเขาอย่างว่าง่าย แต่ดูเหมือนเพียงแค่นั้นจะยังไม่เพียงพอสำหรับคีริน
มือหนายื่นออกมาจับมือเล็กของเธอไว้แน่น ก่อนจะยกขึ้นไปคล้องเข้ากับข้อแขนของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ ท่าทางนั้นไม่ได้เร่งรีบ แต่ชัดเจนและจงใจ
อะตอมมองการกระทำของเขา หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่ได้ ยังไม่ทันได้พูดอะไรเสียงทุ้มต่ำก็ดังขึ้นข้างใบหู
“เกาะไว้แน่นๆ ถ้าจะไปไหนก็บอกเพราะคืนนี้เธอต้องอยู่กับฉัน”
น้ำเสียงนิ่งเรียบ แต่แฝงน้ำหนักบางอย่างที่ปฏิเสธไม่ได้ เหมือนกับเป็นการย้ำอีกครั้งให้เธอได้ยินแบบชัดๆ แล้วเขาก็เหลือบตามามองเธอเพียงเสี้ยววินาที
“เอ่อ... ค่ะ หนูเข้าใจแล้วค่ะ จะไปไหนก็ให้บอก จะเข้าห้องน้ำก็ให้บอก อยากกินอะไรก็ให้บอก”
อะตอมย้ำคำพูดของเขาอย่างแกล้งๆ เมื่อเห็นว่าเขาเอาแต่พูดแบบนั้น ทั้งที่พูดแค่ครั้งเดียวเธอก็เข้าใจแล้ว
"แกล้งหรอ"
"เปล่าแกล้งซะหน่อยค่ะ"
อะต
