วันต่อมา
“พี่ทีเรีย… พี่ช่วยพูดให้อะตอมยอมคุยกับผมหน่อยสิครับ”
น้ำเสียงของคีรินไม่ได้แข็ง ไม่ได้สั่ง แต่มันคือเสียงของผู้ชายที่กำลังหมดทางไปแล้วจริงๆ
“เธอไม่รับสายผมเลย ไลน์ก็ไม่ยอมอ่าน ผมไม่รู้แล้วว่าต้องทำยังไง”
ทีเรียชะงักเล็กน้อย ก่อนจะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ กอดอกมองน้องชายตัวเองตั้งแต่หัวจรดเท้า
“ไม่อ่ะ”
เธอตอบสั้นๆ
“ไปคุยเองสิ”
“แต่เธอคุยกับพี่นะครับ! เธอไม่คุยกับผมแล้ว แล้วจะให้ผมเข้าไปคุยยังไง”
คีรินสวนทันทีน้ำเสียงเริ่มร้อนรน
“ก็ไม่รู้สิ หาทางเอาเอง”
ทีเรียยักไหล่
รอยยิ้มบางๆปรากฏบนใบหน้าเธอ เป็นรอยยิ้มขำๆที่เห็นน้องชายเอาแต่ตามตื้อไม่หยุด
“ช่วยผมเถอะครับ ผมน้องพี่นะ”
คีรินลดเสียงลง
ทีเรียเลิกคิ้วก่อนจะหัวเราะหึออกมาเบาๆ
“หึ... น้องแล้วไง ก็สมใจแล้วไม่ใช่เหรอ ไหนตอนแรกบอกว่าไม่ได้อยากได้อะตอมมาเป็นภรรยา แต่งก็เพราะจำเป็นไม่อยากผูกมัดไม่อยากรัก ตอนนี้อะตอมเดินออกมาให
