“กูทำพลาด กูปล่อยให้เธอร้องไห้ ปล่อยให้เธอรอทั้งที่กูควรจะอยู่ข้างเธอ”
เสียงเขาสั่นดวงตาแดงก่ำขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
“พอหลับตากูก็เห็นแต่หน้าเธอ ตื่นขึ้นมาก็ไม่มีเธออยู่จริงๆ”
อัคนีถอนหายใจแรง ก่อนจะนั่งยองลงตรงหน้าเพื่อน
“แล้วมึงคิดจะทำยังไงต่อ จะปล่อยให้ตัวเองพังแบบนี้ แล้วเสียเธอไปจริงๆเหรอ”
คีรินเงยหน้าขึ้นช้าๆ แววตาที่เต็มไปด้วยความสับสน ค่อยๆเปลี่ยนเป็นความแน่วแน่
“ไม่... กูไม่มีวันยอมเลิกกับอะตอม ต่อให้ต้องคุกเข่าขอโทษ ต่อให้เธอไม่ให้อภัยกูก็จะรอ”
ราชันย์มองเพื่อนนิ่งๆก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อย
“งั้นเริ่มจากเลิกทำตัวโง่ๆแบบนี้ก่อน ลุกไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วไปขอโทษเธอด้วยสติไม่ใช่ด้วยเหล้า”
“จริงค่ะ พี่คีรินไม่ใช่คนแบบนี้เลยนะคะ”
พราวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงใจ แววตาเต็มไปด้วยความมั่นใจ ไม่ใช่แค่การปลอบแต่เป็นความเชื่อจากใจ
“ตั้งสติแล้วเดินหน้าง้อเลยค่ะหนูเชียร์เต็มที่ หนูมั่
