คีรินยกหัวแม่มือขึ้น เขาค่อยๆเช็ดคราบน้ำตาบนแก้มของอะตอมอย่างแผ่วเบาทั้งสองข้าง สัมผัสนั้นอ่อนโยนราวกับกลัวว่าเธอจะเจ็บ สายตาของเขาจ้องมองเธอไม่วาง เต็มไปด้วยความรัก ความรู้สึกผิด และความสำนึกที่ท่วมท้นอยู่ในใจ
เขาขอบคุณเธอในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ขอบคุณที่ยังเลือกให้อภัย ทั้งที่เขาไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะทำ เหตุการณ์ครั้งนี้เขาจะจดจำมันไปตลอดชีวิต จะไม่มีวันทำให้เธอต้องเสียใจอีก และจะไม่มีวันเห็นใครสำคัญไปกว่าภรรยาของเขา ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม
“ให้พี่ไปส่งที่มหาลัยนะ”
เขาเอ่ยเสียงเบา พร้อมทั้งจ้องมองใบหน้าของเธอ
“อืม… ค่ะ…”
อะตอมพยักหน้าแผ่วๆ แล้วเธอก็เม้มริมฝีปากแน่น พยายามกลั้นน้ำตาที่เอ่อขึ้นมาอีกครั้ง
คีรินดึงเธอเข้ามากอดเธออีกครั้ง เขากอดเธอแน่น ก่อนจะก้มลงสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆจากเส้นผมของเธอ น้ำตาคลอด้วยความดีใจปนซาบซึ้ง
“ขอบคุณนะ… ขอบคุณที่รักพี่ ขอบคุณที่ให้อภัยพี่ แล้วก็ขอบคุณที่เกิ
