“อะตอมลูก…”
คุณหญิงดวงฤดีเอ่ยเสียงแผ่ว ดวงตาอ่อนลงเมื่อมองเห็นแววตาเจ็บปวดของลูกสาว
“แม่รู้ว่าลูกเจ็บ แม่เห็นทุกอย่าง แม่เห็นน้ำตาของลูก… แต่แม่ก็เห็นความเจ็บของพี่เขาเหมือนกัน ลองคุยกันก่อนดีไหมลูก ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป”
เธอหันไปมองคนทั้งสอง สายตาเต็มไปด้วยความสงสารและหนักใจ เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงนี้ ต่างก็เป็นคนที่กำลังเจ็บปวดไม่แพ้กันเลยสักคน
“นั่นสิลูก”
คราวนี้เป็นเสียงของคุณวีรภาสที่ดังขึ้นช้าๆ ชายผู้เคร่งขรึมที่ปกติไม่เคยเอ่ยคำปลอบโยนใครง่ายๆ
“พ่อรู้ว่าลูกเจ็บ และพ่อก็โกรธแทนลูก… แต่พ่อก็เห็นว่าพี่เขาไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายลูกจริงๆ ลองให้โอกาสเขาได้พูด ได้อธิบายดูสักครั้งเถอะลูก”
“พ่อคะ… แม่คะ..."
อะตอมเอ่ยเสียงสั่น หัวใจเต้นแรงราวกับกำลังถูกบีบแน่น คิ้วสวยขมวดลงน้อยๆด้วยความสับสน
“อืม… พ่อรู้ว่าลูกเจ็บ แต่พ่อก็รู้เหมือนกันว่า ลูกจะเจ็บมากกว่านี้ ถ้าลูกเลือกจากกันทั้งที่ในใจ
