“อะตอม… โอเคไหม”
อาร์เธอร์เอ่ยถามทันทีที่เห็นน้ำตาไหลเงียบๆจากดวงตากลมโต เธอไม่มีเสียงสะอื้น ไม่มีอาการฟูมฟาย มีเพียงหยดน้ำใสที่ไหลลงมาไม่หยุด ราวกับหัวใจที่แตกละเอียดจนไม่เหลือ
มือเล็กยกขึ้นเช็ดน้ำตาอย่างลนลาน แต่เช็ดเท่าไรก็ไม่หมดเพราะพอเช็ดหยดหนึ่ง หยดใหม่ก็ไหลลงมาแทนที่ทันที
“อืม… โอเค”
คำตอบนั้นสั่นเทา สั่นจนคนฟังรู้ทันทีว่าไม่ใช่ความจริง พร้อมทั้งพยักหน้าเบาๆ ทั้งที่อกมันแน่นไปหมดจนหายใจแทบไม่ออก แต่เธอก็ยังตอบออกมาว่าโอเคงั้นเหรอ ถ้าโอเคเธอคงไม่ร้องไห้ขนาดนี้
อาร์เธอร์กำพวงมาลัยแน่นก่อนจะคลายมือออกช้าๆ แล้วหันมามองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเข้าใจ
“เรารู้ว่าอะตอมไม่โอเค ร้องออกมาเถอะร้องออกมาให้พอเถอะ”
อาร์เธอร์เอาอย่างคนที่เข้าใจ รู้ดีว่าเธอเสียใจมากแค่ไหน เพราะคนอย่างอะตอมถ้าไม่เสียใจจริงๆไม่มีน้ำตาให้ใครเห็นแน่ๆ คนเก่งและแกร่งแบบเธอน่ะ ตั้งแต่เป็นเพื่อนกันมาเขาไม่เคยเห็น
