ภายในอาคาร
ลูกแพรยืนมองรถของอาร์เธอร์จอดนิ่งสนิทอยู่ในลานจอด รถของเขาถูกจอดนานแล้ว เธอก็ยังไม่เห็นว่าอาร์เธอร์จะลงมาจากรถเลย เธอชะเง้อมองจากใต้อาคาร หัวใจเริ่มเต้นแรงอย่างไม่มีเหตุผล
“ทำไมไม่ยอมลงจากรถอีก”
เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ เสียงแทบจะหายไปพร้อมลมหายใจ
“รถก็จอดตั้งนานแล้ว ทำอะไรอยู่นะ…”
คำถามนั้นยังไม่ทันได้คำตอบประตูฝั่งคนขับก็เปิดออก อาร์เธอร์ก้าวลงมา แล้วเขาก็เดินอ้อมไปอีกฝั่ง เปิดประตูรถด้วยท่าทางอ่อนโยน เหมือนภาพที่เธอเคยฝันแต่ไม่เคยได้เป็นเจ้าของ
แล้วอะตอมก็ก้าวขาลงมาจากรถ ทำให้ลูกแพรขมวดคิ้วเล็กน้อย หัวใจเริ่มเต้นเร็วขึ้นทีละนิด ก่อนที่ภาพถัดมาจะทำให้หัวใจของเธอปวดร้าว
“นั่นอะตอมนี่…”
เสียงในหัวดังขึ้นทันที ดวงตาของลูกแพรเบิกกว้าง เหมือนร่างกายยังไม่ยอมรับความจริงที่เห็น
“ทำไมสองคนถึงมาพร้อมกัน”
คำถามนั้นไม่มีใครตอบ แต่หัวใจของเธอกลับตอบแทนไปแล้ว ด้วยความเจ็บที่แล่นขึ้
