สายลมหนาวพัดผ่านทุ่งหญ้าสีทองในหุบเขาเชียงราย กลิ่นหอมของดอกกาแฟป่าที่มิกะโปรดปรานลอยมาแตะจมูกของเคนชินที่กำลังนั่งอยู่บนม้าหินอ่อนหน้าบ้าน เขามองดูมิกะที่กำลังหยอกล้อกับเจ้าหนูชินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความทะนุถนอม ความสงบสุขที่แลกมาด้วยเลือดและน้ำตานั้นช่างแสนหวาน แต่สัญชาตญาณพยัคฆ์ร้ายในตัวเขากลับกระซิบเตือนเสมอว่า
"พายุที่เงียบสงบที่สุด คือพายุที่น่ากลัวที่สุด"
และพายุลูกนั้นก็มาถึงในบ่ายวันอาทิตย์ เมื่อจ่าเดชเดินเข้ามาด้วยฝีเท้าที่หนักอึ้งกว่าปกติ ในมือมีซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูลึกลับ
"คุณเคนชินครับ... ผมมีข่าวที่ไม่อยากจะเชื่อ แต่สายข่าวกรองลับจากรัฐสภายืนยันมาแล้วครับ"
จ่าเดชลดเสียงต่ำลง แววตาเต็มไปด้วยความกังวล
"ไอ้อิทธิ... คนที่พวกเราคิดว่าจบชีวิตไปแล้วในคุกฝรั่งเศส มันยังไม่ตายครับ"
เคนชินชะงักมือที่กำลังถักเชือกให้ลูก แววตาของเขาเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเป็นความเยือกเย็นดุจน้ำแ
