แสงไฟจากตึกระฟ้าในกรุงเทพฯ ค่อยๆ เลือนหายไปเบื้องหลัง แทนที่ด้วยความมืดมิดของถนนสายเอเชียที่มุ่งหน้าสู่ยอดดอยทางภาคเหนือ เคนชินนั่งอยู่เบื้องหลังพวงมาลัยรถเอสยูวีคันยักษ์ มือข้างหนึ่งบังคับรถด้วยความชำนาญ ส่วนอีกข้างหนึ่งกุมมือมิกะไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ราวกับว่าหากเขาคลายมือเพียงนิด ร่างบางที่ซบไหล่เขาอยู่จะกลายเป็นเพียงภาพฝันที่เขาสร้างขึ้นมากลางสนามรบ
กลิ่นเขม่าปืนและคราบเลือดบนเสื้อเชิ้ตของเคนชินยังคงเป็นหลักฐานชั้นดีถึงศึกสุดท้ายที่เพิ่งจบลง การเผชิญหน้ากับอิทธิไม่ใช่แค่การต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด แต่มันคือการ "ล้างบาป" ให้กับตระกูลสิงหรัตน์ที่แปดเปื้อนมานาน
"จบแล้วจริงๆ ใช่ไหมคะเคนชิน... เราจะไม่ต้องตื่นมาพร้อมกับเช็กระบบความปลอดภัยทุกๆ 5 นาทีอีกแล้วใช่ไหม?"
มิกะถามเสียงแผ่ว ความเหนื่อยล้าจากการแฮ็กระบบระดับโลกติดต่อกันหลายชั่วโมงทำให้ดวงตาคู่สวยดูหม่นแสงลง
เคนชินยกมือของเธอขึ้นมาประทั
