กาลเวลาหมุนเวียนผ่านไปในหุบเขาเชียงรายดุจสายน้ำที่ไหลเอื่อยแต่ไม่เคยหยุดนิ่ง สามเดือนหลังจากเหตุการณ์ของจูเลี่ยน ความสงบสุขที่แท้จริงได้หยั่งรากลึกลงในไร่กาแฟสิงหรัตน์ เคนชินในวัยที่ดูภูมิฐานและสุขุมขึ้นไม่ได้สวมมาดนักฆ่าอีกต่อไป เขากลายเป็น "พ่ออิน" ของชาวบ้าน และเป็น "ยอดขุนพล" ในดวงใจของมิกะ
ในบ่ายวันที่แสงแดดอ่อนๆ ทอแสงผ่านทิวสน เคนชินตัดสินใจทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต เขาเรียกจ่าเดช ริน และทนายความประจำตระกูลมาประชุมที่ชานบ้านไม้สักหลังใหญ่
"ผมตัดสินใจแล้ว"
เคนชินเอ่ยเสียงเรียบแต่หนักแน่น
"มรดกทั้งหมดของสิงหรัตน์ เงินในบัญชีลับที่สวิตเซอร์แลนด์ อสังหาริมทรัพย์ในยุโรป และหุ้นในบริษัทเดินเรือ... ผมจะโอนเข้ามูลนิธิ 'รุ่งอรุณใหม่' ทั้งหมด เพื่อใช้ในการเยียวยาเหยื่อจากสงครามมาเฟียและสร้างโรงเรียนให้เด็กยากไร้ทั่วเอเชีย"
จ่าเดชนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาด้วยความเคารพ
"
