หุบเขาเชียงรายในยามพลบค่ำถูกฉาบด้วยสีส้มทองของอาทิตย์อัสดง ลมหนาวเริ่มพัดโชยมาปะทะยอดดอยพาเอาความเงียบสงบมาสู่ไร่กาแฟสิงหรัตน์ ที่นี่... อดีตที่เคยนองเลือดและเต็มไปด้วยควันปืนดูเหมือนจะเป็นเพียงเรื่องเล่าขานในนิทานปรัมปราไปเสียแล้ว เคนชินในวัยที่สุขุมขึ้นนั่งอยู่บนเก้าอี้โยกไม้สักที่ระเบียงบ้าน สายตาคมกริบที่เคยจ้องมองเป้าหมายผ่านลำกล้องปืน บัดนี้กำลังจับจ้องไปยัง "โลกทั้งใบ" ของเขาที่อยู่เบื้องหน้า
มิกะในชุดผ้าฝ้ายพื้นเมืองสีขาวดูงดงามราวกับนางไม้ผู้พิทักษ์ป่า เธอกำลังก้มๆ เงยๆ สอน "น้องบัว" ลูกสาวคนเล็กวัยเก้าขวบให้รู้จักการแยกแยะเมล็ดกาแฟสายพันธุ์ดี ขณะที่ "เจ้าหนูชิน" ซึ่งตอนนี้กลายเป็นหนุ่มน้อยวัยสิบเอ็ดปีผู้มีโครงหน้าและแววตาถอดแบบมาจากพ่อไม่มีผิดเพี้ยน กำลังซ้อมยิงธนูอยู่กับจ่าเดชที่ลานกว้าง
"พ่อครับ! ดูนี่สิ ผมยิงเข้าเป้ากลางเลย!" ชินตะโกนกึกก้องด้วยความดีใจ
เคนชินยิ้มละมุน แววต
