บทที่ 22

1430 Words

เช้าวันต่อมา... "อะไรนะ" พอได้ยินรายงานจากแม่บ้าน พัชรีถึงกับตกใจ ที่นางตกใจเพราะตอนนี้ลูกชายของนางยังนั่งคุกเข่าอยู่ที่เดิมเมื่อคืน หญิงวัยกลางคนรีบขึ้นมาดูลูกชาย แต่จังหวะนั้นนางก็เห็นหวานใจเดินนำหน้าไป "เราไม่ต้องขึ้นไปแล้วล่ะ ลงไปข้างล่างดีกว่า" พัชรีพูดเบา ๆ กับแม่บ้าน "คุณทำอะไร ลุกขึ้นนะ!" หวานใจจะมาดูลูกว่าตื่นหรือยัง แต่เธอยังเห็นเขานั่งคุกเข่าอยู่ที่เดิมเมื่อคืนนี้ "ป๊อๆๆ" ภาคินพูดกับแม่ เหมือนเขาจะบอกให้แม่ดูพ่อหน่อยว่าพ่อเป็นอะไร "เจน" เธอเรียกคนดูแลเด็ก "ขาา" พอเจนได้ยินเสียงเรียกก็รีบวิ่งขึ้นมา "พาน้องลงไปก่อน" หวานใจก็ส่งภาคินให้กับเจน พอลูกชายออกไปกับพี่เลี้ยงหญิงสาว ก็เลยเดินไปปิดประตูไว้ "คุณอยู่แบบนี้ทั้งคืนเลยเหรอ" ชายหนุ่มไม่ตอบเขาได้แต่จ้องมองหน้าเธอ "ลุกขึ้นเถอะค่ะ แล้วคุณจะไปทำงานไหวไหม" "ผมไม่ไป และผมก็ไม่ลุกขึ้นด้วยถ้าคุณไม่ยอมอภัยให้ผม" "ถ้าคุณไม

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD