เขาผิดเอง... แพรวดาวไม่ผิด... เขาเลี้ยงลูกมาผิดเอง เลี้ยงให้ได้ทุกอย่างที่ต้องการ เลี้ยงให้เป็นผู้ชนะในทุกเรื่อง ไม่เคยพ่ายแพ้
“แพรว... อย่าทำอย่างนี้เลย... เชื่อพ่อเถอะลูก ปล่อยน้องไป แค่นี้เราก็ทำร้ายยายพราวมามากหนักหนาแล้ว เชื่อพ่อนะลูก แพรว... เชื่อ...”
“ไม่! พ่อเข้าข้างนังพราวเหรอ นี่พ่อไม่รักฉันแล้วหรือไง ไหนพ่อเคยบอกฉันว่า ฉันจะต้องได้ทุกอย่างที่ฉันอยากได้... แล้วทำไมพ่อมาพูดแบบนี้...”
แพรวดาวกรีดร้อง มองบิดาตาขวาง ใบหน้างามบิดเบี้ยว
“ฉันจะต้องฆ่ามัน... พ่อก็ขวางฉันไม่ได้!...”
กำนันพลกิจมองตามร่างแพรวดาวที่วิ่งหายเข้าไปในห้องนอนของเขาด้วยความตกใจสุดขีด เขาเดาได้เลยว่าบุตรสาวคิดจะทำอะไร
“เกิดอะไรขึ้นครับ... ทำไมถึง...”
รามิลที่ขับรถตามพราวฟ้ามาติด ๆ ดันเกิดไปเฉี่ยวกับรถยนต์อีกครั้งหนึ่ง จึงทำให้ตามมาช้าไปเกือบครึ่งชั่วโมง
“พี่ราม! พี่ราม...”
พราวฟ้ารีบวิ่งเข้าไปกอดรามิล
