“พี่แพรวอย่าทำแบบนี้เลย... เราต่างคนต่างอยู่เถอะ”
ถอยหลังหนี ขณะแพรวดาวเข้ามาดึงแขนน้องสาวและกระชากเข้าไปตบจนล้มคว่ำไปกองกับพื้น พราวฟ้ายกมือจับซีกหน้าที่ถูกฝ่ามือหนักหน่วงของพี่สาวตบน้ำตาไหลอาบแก้ม
“ต่างคนต่างอยู่เหรอ... แล้วแกมาแย่งพี่รามไปจากฉันทำไม แกแย่งเขาไปทำไม”
ความคั่งแค้น ริษยาระเบิดโพลงในดวงตา ก่อนที่มือของแพรวดาวจะขยุ้มเส้นผมสลวยของพราวฟ้าและออกแรงกระชากแรง ๆ จนใบหน้าของน้องสาวแหงนเงยไปตามแรงนั้น
“พี่แพรว... อย่าทำพราวเลย... ปล่อยพราวเถอะ” พราวฟ้าเจ็บจนชาหนึบ พยายามอ้อนวอน แต่ดูเหมือนว่ามันจะไร้ประโยชน์สิ้นดี
“ปล่อยแกเหรอ ฉันปล่อยแน่แต่ต้องตอนที่แกไม่มีลมหายใจนะ นังน้องทรยศ”
แพรวดาวหัวเราะออกมาอย่างคลุ้มคลั่ง มืออีกข้างที่ว่างจากการขยุ้มผมของน้องสาวยกขึ้นมาบีบคางมนของพราวฟ้าด้วยแรงทั้งหมดที่มี พราวฟ้าดิ้นรน เพราะเจ็บคล้ายกับกระดูกจะหัก แต่ก็สู้แรงของพี่สาวไม่ได้
“พรา
