แพรวดาวปีนออกมาทางประตูหลังบ้านของรามิล หลังจากที่แอบฟังไอ้อีพวกนั้นมันไปสารภาพเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานให้กับรามิลฟัง ตอนแรกหล่อนทระนงว่าชายหนุ่มจะไม่มีวันเชื่อลมปากของพวกมันแน่ แต่ที่ไหนได้รามิลดันยอมเชื่ออย่างง่ายดาย
“ฝากไว้ก่อนเถอะ!...”
หญิงสาวหันมองเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ด้วยสายตาอาฆาต “กูไม่มีความสุข พวกมึงก็อย่าคิดว่าจะมีความสุขกันเลย...”
พึมพำอย่างชั่วร้าย ก่อนจะโบกมือเรียกรถแท็กซี่คันที่วิ่งผ่าน มุ่งหน้ากลับโคราชไปหาบิดา เพื่อไปคิดหาทางแก้แค้นที่นั่น
“ไม่มีค่ะพ่อราม เสื้อผ้า ข้าวของก็ไม่มีสักชิ้น สงสัยรู้ตัวว่าผิด เลยชิงหนีไปแล้ว”
ป้าอ่อนรายงาน เมื่อรับคำสั่งจากรามิลให้ไปจับตัวแพรวดาวมาให้ แต่เมื่อไปถึงก็พบแต่ความว่างเปล่าของห้องพักเท่านั้น
รามิลนิ่งไม่แสดงอาการใด ๆ ออกมาทางสีหน้า ขณะพูดออกมาเสียงราบเรียบ “ถ้าไปแล้วก็ปล่อยไปเถอะ ถือว่าทำบุญก็แล้วกัน...”
“ก็หวังว่าคุณแพรวจะก
