พราวฟ้ายกมือขึ้นปาดน้ำตาร้อนผ่าวที่ไหลอาบแก้มตลอดเวลาทิ้งอย่างแสนรำคาญ นี่มันนานแค่ไหนแล้วนะที่หล่อนจมอยู่กับน้ำตาพวกนี้ ทั้ง ๆ ที่ก็รู้อยู่เต็มอกว่าเขาไม่รัก เขาแสนรังเกียจ ทำไมยังจะร้องไห้ คร่ำครวญถึงคนใจร้ายคนนั้นอีกล่ะ
หล่อนควรจะหัวเราะ ควรจะฉีกยิ้มกว้าง ๆ เพื่อรับกับสิ่งใหม่ ๆ ที่กำลังจะเข้ามาในชีวิต สาวน้อยร้องบอกตัวเองอย่างนั้น ทั้ง ๆ ที่รู้ดีว่าตัวเองไม่สามารถทำอย่างนั้นได้ ชาตินี้ ชาติหน้า หรือชาติไหน ๆ หล่อนก็ไม่อาจจะลืมรอยรักที่ตนเองมีให้กับรามิลได้
หล่อนรักเขา... รักจนหมดใจ แม้เขาจะร้ายกาจ ทำร้ายหัวใจยังไง แต่พราวฟ้าก็ยังรักเขาไม่เสื่อมคลาย บางคนอาจจะคิดว่าหล่อนโง่เง่าไร้ความคิด แต่หากใครลองตกอยู่ในสภาพเดียวกันกับหล่อนก็คงจะเข้าใจ
ความรักมันห้ามไม่ได้... แม้จะรู้ว่าต้องเจ็บ แต่ก็ยินดีที่จะรักต่อไป...
“พราวฟ้า...”
เสียงนุ่มทุ้มคุ้นหูเป็นอย่างมากดังขึ้นที่ด้านหลัง และมันก็ช
