“พี่ไม่อยากให้พราวเจ็บ... แต่พี่ต้องการพราว...”
คำพูดที่เหมือนกับสิ้นสุดความอดทนอดกลั้นแล้วหลุดออกมาจากริมฝีปากหยักสวยของรามิล ก่อนที่ชายหนุ่มจะถาโถมเข้าใส่สาวน้อยใต้ร่างอีกครั้งอย่างหนักหน่วง ก่อนจะขยับเข้าหาเป็นจังหวะ
พราวฟ้าหน้าแดงก่ำ เจ็บปวดละลายหายไปจนหมดสิ้น ตอนนี้หลงเหลือแค่ความอึดอัดแปลกประหลาด แล้วก็ร้อนรุ่มจนไม่อาจห้ามใจ
“ยังเจ็บอีกไหมจ๊ะพราว...”
รามิลถามอย่างเป็นห่วง เมื่อตัวเองเริ่มเคลื่อนไหวหนักหน่วงมากขึ้น แต่พราวฟ้าส่ายหน้าไปมากับหมอน เป็นเชิงบอกว่าหล่อนไม่เป็นอะไรแล้ว และก็ชอบกับสิ่งที่เขากำลังกระทำกับร่างกายของหล่อนอยู่
ใช่สิชอบ... ชอบมากเสียด้วย... ก็ดูร่างกายของหล่อนสิ มันเริงร่ารับสัมผัสสวาทของเขาได้อย่างน่าละอาย ทั้งดีด ทั้งดิ้น ทั้งส่ายยั่วยวน แถมยังหยัดแอ่นร่างขึ้นรับจังหวะรักของคนตัวโตอย่างเอาอกเอาใจแบบนี้
“พี่รามขา... พราวไม่ไหวแล้ว...”
หญิงสาวเผยอร่างขึ้
