“นี่มันเรื่องเหี้ยอะไรเนี่ย มันเกิดเรื่องบ้าบอกับพวกมึงได้ยังไงวะ”
ทิศเหนือโวยลั่นเมื่อได้รับฟังเรื่องราวทั้งหมดจากปากวายุที่มาถึงก็นั่งหน้าเศร้า ดวงตาแดงก่ำ ไม่มีสมาธิจะเรียนจนต้องลากออกมาคุยกันในช่วงพักเที่ยง
ไม้หมอนที่มีสภาพไม่ต่างจากวายุกัดกรามแน่น สงสารทั้งเพื่อน สงสารทั้งตัวเอง ในขณะที่อีกคนที่ยังอยู่ในโรงพยาบาลก็ไม่รู้ว่าจะรอดพ้นจากปัญหานี้ได้อย่างไรเช่นกัน
“กูไม่อยากเชื่อมินอาเลย ว่ากูจะพลาดทำแม่งท้องจริง ๆ แต่กูก็ไม่กล้าเสี่ยง เกิดเด็กในท้องเป็นลูกกูขึ้นมา กูเนี่ยแหละจะเสียใจไปตลอดชีวิต แม่ง กูโคตรเสียใจ กูรักข้าว ป่านนี้ข้าวจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้”
วายุเสยผม กัดกรามแน่นกลั้นก้อนสะอื้น สุดท้ายก็ไม่อาจห้ามน้ำตาได้จึงปล่อยมันไหลอาบแก้มอย่างไม่อาย
ทิศเหนือและไม้หมอนตบบ่าวายุเพื่อให้กำลังใจ แต่ยิ่งตบ น้ำตายิ่งไหล วายุจึงยกมือขึ้นปาดน้ำตาลวก ๆ สูดน้ำมูก แล้วกัดกรามข่มความรู้สึกอีก
