เสียงที่คุ้นเคยทำวายุได้สติ เขาปล่อยลำคอขาวที่มีรอยนิ้วมือแดงเถือกครบทั้งห้า แล้ววิ่งพรวดไปที่ระเบียงทันที
“ข้าว...”
“แกทำบ้าอะไรไอ้ลม”
คำพูดอย่างที่เคยหลุดออกมาเพราะความตกใจ อีกอย่างตอนนี้ระหว่างเธอกับเขาก็จบกันแล้ว เป็นได้มากที่สุดก็แค่เพื่อนกันเหมือนเดิมเท่านั้น
“ข้าว ผมขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมไม่อยากฟังผู้หญิงคนนั้นด่าข้าว”
วายุละล่ำละลักพูดกับผู้หญิงที่เขารักสุดใจ โดยไม่หันไปแยแสผู้หญิงอีกคนที่กำลังไอหน้าดำหน้าแดง อ้าปากงับอากาศเข้าปอดด้วยความทรมานแม้แต่น้อย
“พูดกับฉันเหมือนเดิมลม ตอนนี้เราคือเพื่อนกัน”
“ข้าว...”
“ถ้าไม่ ก็ไม่ต้องมาพูดกันอีก” ขวัญข้าวหมุนตัวกลับ วายุจึงรีบรั้งเอาไว้
“เดี๋ยวข้าว ฉันยอมแล้ว”
“กลับไปดูแลเมียแกซะ แล้วอย่าทำอย่างนี้อีก จะฆ่าลูกตัวเองหรือไง”
วายุเงียบ แต่แววตายังอาลัยอาวรณ์เธอไม่เลิก ขวัญข้าวเจ็บปวดจนอยากจะรั้งเขาเอาไว้ แต่เมื่อเห็นผู้หญิงท้องโตน
