เอมิโยะทิ้งตัวลงนอนบนเตียงในบ้านหลังไม่ใหญ่นักย่านชานเมือง เธอปล่อยน้ำตาออกมาอย่างสุดกลั้น เหลือบเห็นสร้อยข้อมือที่คนรักซื้อให้ก็ตั้งใจจะกระชากทิ้งแต่ก็ไม่อาจตัดใจได้
เมื่อร้องไห้จนไม่เหลือน้ำตาจะไหลแล้วจึงลุกขึ้นนั่ง ถอดสร้อยข้อมือเส้นนั้นเก็บในลิ้นชักข้างเตียง ก่อนจะตัดสายของไม้หมอนที่โทรมาหลายสายทิ้งแล้วบล็อกเบอร์โทรเขาทันที
ในขณะเดียวกัน ไม้หมอนกำลังเหยียบคันเร่งจนแทบมิดไปยังคอนโดมิเนียมที่อาศัยอยู่กับคนรัก กดโทรหาเธออีกครั้งก็ติดต่อไม่ได้แล้วจึงยกมือลูบหน้าด้วยความเครียด
เมื่อจอดรถได้ก็วิ่งเข้าไปในคอนโดมิเนียมทันที ไม่กี่อึดใจก็มาถึงหน้าห้อง ใช้คีย์การ์ดเปิดเข้าไปก็พบเพียงห้องที่มืดสนิท ไร้เงาเอมิโยะ
เขาถอนใจพรืด กดโทรหาเธออีกครั้งจึงทำให้รู้ว่าเธอบล็อกเขาไปแล้ว ทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงอย่างหมดเรี่ยวแรง
“เอมิ เธออยู่ที่ไหน”
ด้วยไม่รู้ว่าบ้านพ่อแม่เธออยู่ที่ไหน จะถามจากเพื่อนของเธอก็
