เวกัสโน้มตัวลงนอนทาบทับ ริมฝีปากร้อนจูบเบา ๆ บนความอวบอิ่มสีชมพูราวกับกำลังปลอบโยนให้เธอหายเจ็บ คนที่หลับตากรีดร้องไม่ยอมรับรู้อะไรก่อนหน้านี้ค่อย ๆ ขยับปากจูบเขากลับไปอย่างไม่ประสาแต่ก็น่ารักจนหัวใจแกร่งกระตุกวูบ
มือลูบไล้กายงามจนทั่วก่อนมาหยุดอยู่ที่หน้าอกอวบอิ่ม เขาเคล้นคลึงหนักเบาเร้าอารมณ์จนเธอเริ่มผ่อนคลาย ร้องครางเบา ๆ ในลำคออย่างไม่อาจห้าม
ผนังบอบบางลดการตอดรัดลง แต่ยังแน่นหนึบหนับไม่ต่างจากเดิม ทำเขากัดกรามแน่น เกร็งสะโพกเสือกไสท่อนเนื้อเข้าออกเชื่องช้าให้เธอได้ปรับตัว
“อืม ดีไหมอิง หายเจ็บหรือยัง”
“อือ ดี”
แขนเรียวโอบกอดรอบแผ่นหลังกว้างอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เขาจึงหัวเราะเบา ๆ แล้วกระซิบเสียงพร่าข้างใบหู
“กอดเลย”
เท่านั้น เธอจึงโอบกอดพร้อมจิกเล็บลงไปเบา ๆ เพื่อระบายความรู้สึกที่ท่อนเนื้อใหญ่ยาวถูครูดเข้าออกความสาวจนรู้สึกได้ถึงตัวตนของเขาอย่างชัดเจน
“อืม...”
“ชอบใช่ไหม หืม อ
