แล้วก็เป็นอย่างที่วายุคิดจริง ๆ เมื่อเช้าวันจันทร์มาถึง ทันทีที่เขาจอดรถส่งขวัญข้าวหน้าตึกคณะบริหารธุรกิจ ก็เห็นน้ำอิงเดินจ้ำพรวดโดยมีเวกัสในชุดเสื้อช็อปคณะวิศวกรรมศาสตร์เดินตามไปติด ๆ
“นั่นอิงกับเวย์นี่” ขวัญข้าวร้องถาม
“อืม ตามง้ออยู่มั้ง”
“เหอะ คงง้อได้ง่าย ๆ หรอก ฉันไปก่อนนะ เดี๋ยวตอนเย็นเจอกันที่เดิม วันนี้ต้องพาฉันกลับบ้าน ห้ามพาไปที่คอนโดอีก”
“ครับ รับทราบแล้วครับ คุณนาย”
วายุยิ้มขำแล้วยื่นหน้าไปหอมแก้มใส กำลังจะดึงเธอมาจูบก็โดนดักทางได้เสียก่อนเมื่อเธอยื่นมือมาดันริมฝีปากเขาเอาไว้
“พอเลย เลิกหื่น คนเยอะแยะ”
ในเมื่อเธอไม่ให้จูบปาก เขาจึงคว้าหมับเข้าที่ข้อมือข้างนั้นแล้วจูบเบา ๆ บนฝ่ามือนุ่มนิ่มแทน
“อื้อ ลม จั๊กจี้”
“เค็มจัง เอามือไปจับอะไรแต่เช้าเนี่ย”
คนตัวบางทำหน้างอ แล้วกระชากมือออกมาทันที
“เค็มก็ไม่ต้องจูบ ไปไกล ๆ เลย”
“ก็เธอไม่ยอมให้จูบปากเธอเอง”
“ตื่นมาจูบตั้งแต่
