รถยนต์คันหรูสีดำมันปลาบแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าประตูคฤหาสน์หลังใหญ่ ขวัญข้าวในชุดเดรสสายเดี่ยวสีชมพูน่ารักที่ยืนรออยู่แล้วส่งยิ้มให้ชายหนุ่มที่กำลังเปิดประตูรถลงมา
“ข้าว...”
วายุก้าวยาว ๆ เพียงไม่กี่ก้าวก็ถึงตัว รั้งร่างบางเข้ามากอดแน่น น้ำตาลูกผู้ชายไหลอาบแก้มแต่ริมฝีปากยิ้มกว้าง
“ดีใจด้วยนะลม”
เขาพยักหน้า หลับตา จูบศีรษะทุยอย่างแสนรัก แล้วกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น รู้สึกหวงแหนคนรักสุดหัวใจ
“ผมดีใจที่สุดเลยที่ไม่ได้มีลูกกับคนอื่นนอกจากข้าว ผมขอโทษนะ ชาตินี้จะไม่มีวันทำข้าวเสียใจอีกแล้ว”
“อืม อย่าทำข้าวเสียใจอีกนะ” ขวัญข้าวเองก็กอดเขาแน่นเช่นกัน
“สาบานเลย”
หนุ่มสาวผละห่าง ต่างเช็ดน้ำตาให้กัน หัวเราะออกมาด้วยความโล่งอกแล้วโผเข้ากอดกันอีกครั้ง
“ผมรักข้าว”
“ข้าวก็รักลม”
ผละห่างออกมาเช็ดน้ำตาให้กันอีกครั้ง ก่อนวายุจะประคองใบหน้าสวยงามขึ้นรับจูบอ่อนโยนที่ทุกสัมผัสเต็มไปด้วยความรักล้นหัว
