ไม้หมอนมองหน้าเอมิโยะด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก แต่ให้ความรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งร่างจนแก้มใสแดงซ่าน จึงกระแอมกลบเกลื่อน
“ฮึ่ม กลับไปได้แล้ว”
“ถ้าบอกว่าไม่ล่ะ”
มือใหญ่กุมมือเล็กที่จับลูกบิดประตูแล้วดันมันปิด เธอเลิกคิ้วมองหน้า แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยถาม ไม้หมอนก็อุ้มเธอลอยหวือขึ้นไปนั่งบนโต๊ะอ่านหนังสือมุมห้อง
“ไม้ นายจะทำอะไร”
กำลังจะดิ้นลงจากโต๊ะ เขาจึงเข้าแทรกกลางระหว่างขาทั้งสองข้างที่ถูกบังคับให้อ้ากว้างขึ้น ทำกระโปรงนักศึกษาสั้นจู๋ถลกขึ้นไปกองที่สะโพก
“ไม้ ออกไปนะ”
มือยันอกแกร่ง เบิกตาโพลงมองสบแววตาที่อ่านไม่ออกคู่นั้นอีกครั้ง
“ให้ออกไปไหนล่ะ”
“อยากไปไหนก็เรื่องของนายสิ”
“ก็อยากอยู่ที่นี่”
“ไม้หมอน...”
เป็นครั้งแรกที่เธอเรียกเขาเสียเต็มยศ ดวงตาวาววับราวกับพี่สาวดุน้องชายยิ่งน่ารักเข้าไปใหญ่
“ครับ เน่ซัง”
เสียงทุ้มที่พูดออกมาเป็นภาษาญี่ปุ่นบวกกับแววตาล้อเลียนแต่แฝงไปด้วยความร้อน
