มือเล็กยันซิกซ์แพ็กเอาไว้ ดวงตามองสบเขาอย่างเว้าวอน มันสับสนจนไม่รู้จะไปทางไหนดี ระหว่างใจอ่อนยอมคืนดีด้วย หรือแยกย้ายกันคนละทางตามที่พ่อแม่ของทั้งสองฝ่ายต้องการ
“มะ ไม่เอาแล้ว พอแค่นี้”
“หมายถึงเอากันเหรอ”
“ทุกอย่าง เรื่องของเราด้วย”
“เอมิ...”
“ไม้ ฉันขอร้อง” ดวงตาและน้ำเสียงเว้าวอน แต่เขาจะไม่ยอมใจอ่อนอีกต่อไป
“ฉันก็ขอร้องเหมือนกัน ที่รัก”
พูดจบก็จับมือสอดประสานกันทั้งสองข้างแล้วโถมตัวลงนอนทับ กดหลังมือทั้งสองข้างนั้นบนที่นอนนุ่ม ในขณะที่ท่อนเนื้อใหญ่ยาวสอดแทรกหลอมรวมกายเป็นหนึ่งเดียวกันกับเธออีกครั้งรวดเดียวสุดโคน
“อือ...ไม้”
“อย่าฝืนอีกเลยเอมิ เรารักกันจะตายอยู่แล้ว ถ้าเธอยังดื้อ ฉันจะจับเธอกด จะไม่ปล่อยออกไปเรียนอีกเลย จนกว่าเธอจะท้องลูกของฉัน จนได้หนีไปไหนไม่ได้อีก ดีไหม”
“นี่นายบ้าไปแล้วเหรอไม้ อ๊ะ”
สิ้นสุดคำด่า เขาก็สาวสะโพกออกมาจนเกือบหลุดแล้วกระแทกพรวดเข้าไปใหม่ราวกับต
