หญิงสาวที่มีหน้าท้องนูนเด่นเดินวนไปวนมาในห้องนั่งเล่น ผุดลุกผุดนั่งทุกครึ่งชั่วโมงเพราะรอใครบางคนที่ไม่สามารถติดต่อได้ตั้งแต่เช้า
“คุณมินอาขา นั่งก่อนเถอะค่ะ ระวังหน่อย ท้องไส้ใหญ่ออกขนาดนี้”
มินอาตวัดสายตาไปยังแม่บ้านสาวซึ่งมีหน้าที่ดูแลตัวเองด้วยความไม่พอใจ วันนี้เธอต้องออกไปหาหมอกับแม่บ้านและคนขับรถ ไม่มีพ่อของลูกไปฟังผลตรวจอีกตามเคยจนหมอเอ่ยถาม
“อย่ามายุ่ง เจ้านายแกทำไมยังไม่กลับมาสักที ฮะ นังมะขวิด”
คนที่อารมณ์ไม่ดีเป็นทุนเดิมตวาดแหว เสียงดังไปถึงหน้าบ้านทำคู่สามีภรรยาที่เพิ่งกลับมาถึงหันมองหน้ากัน
“เอาอีกแล้วเหรอคุณ ท้องไส้อยู่แท้ ๆ ทำไมขี้หงุดหงิดนัก ช่วยดูแลกันหน่อยนะคุณพิ” วิศรุตส่ายหน้า
“ฉันไม่รู้จะทำยังไงแล้วค่ะ พ่อลูกชายตัวดีของคุณนั่นก็ไข่ไว้แล้วก็ทิ้ง ไม่มาดูดำดูดีกันสักนิด ไม่แปลกหรอกที่มินอาจะขี้วีน คุณเองก็ช่วยพูดกับเจ้าลมมันหน่อยสิคะ”
พิชามญช์ถอนหายใจ หลายวันมานี
