“มะ ไม่ได้”
ปากปฏิเสธแต่ผนังบอบบางกลับตอดรัดนิ้วเขาระรัว ช่างย้อนแย้งสิ้นดี
“ทำไมล่ะ หลายวันมานี้เธอไม่คิดถึงฉันเลยเหรอ”
พูดพลางก้มลงตวัดลิ้นดูดเลียปลายยอดสีชมพูทั้งสองข้างสลับกันไปมา นิ้วร้ายชักสาวเชื่องช้าล่อลวงให้เธอหลงมัวเมาไปกับความวาบหวามที่มีเขาเป็นผู้กำหนด
“ลม...”
“หืม ข้าว ไม่คิดถึงฉันบ้างเลยเหรอ แต่ฉันคิดถึงเธอแทบบ้าเลยข้าว”
เขาเร่งจังหวะกระแทกนิ้วเข้าออกสลับกระดกงอสะกิดจุดกระสันภายในรัว ๆ ขวัญข้าวใบหน้าเหยเก ร่างกายสั่นระริก หน้าท้องขมวดเกร็ง ความสาวตอดรัดแน่นหนึบจนแทบขยับนิ้วไม่ได้ เพียงเสี้ยววินาทีก็กระตุกเฮือกกรีดร้องครางลั่น ถูกเขาจับโยนขึ้นแตกกระจายกลางท้องฟ้าอย่างเสียวซ่านรัญจวน
วายุดึงนิ้วออกมา เห็นน้ำรักใส ๆ ไหลเยิ้มส่งกลิ่นหอมฟุ้ง จึงยกขึ้นดมแล้วแลบลิ้นปาดเลียก่อนจะอมรูดจนสุดโคนนิ้วเพราะติดใจในหยาดน้ำรสหวานของเธอ
“หวานมากเหมือนเดิม คิดถึงจัง”
มือปลดตะขอรูดซิปถล
