“ราดหน้าค่ะเฮีย” อาอี้วางถาดที่ยกมาวางที่โต๊ะกลมเล็กแล้วเดินไปหยิบสมุดบัญชีที่โต๊ะทำงานของเธอมาให้เฮีย “นี่บัญชีที่อี้ทำทั้งหมดนะคะ”
“ไม่ถนัดมือซ้าย” เฮียหินพูดเสียงนิ่ง ๆ พร้อมกับมองหน้าอาอี้สลับกับถ้วยราดหน้า
“เฮียยินดีให้อี้ป้อนไหม หรือจะให้ตามคนอื่นมา...”
“ขี้เกียจรอ หิวมาก”
“งั้นอี้ป้อนนะคะ”
“อืม” เฮียหินวางหน้านิ่ง
“เฮียมานั่งสิคะ” อาอี้หันไปมองเฮียหินที่ยังนั่งเก้าอี้
“เจ็บแผล ลุกลำบาก”
“อ่อ ขอโทษค่ะ อี้ลืม” อาอี้รีบขอโทษและเดินมาเพื่อพยุงเฮียหินขึ้น ถ้าคิดให้ดีอีกสักนิดคงจะถามไปว่าตอนลงจากรถเฮียไม่เจ็บแผลเหรอ เห็นลงมาได้ด้วยตัวเอง ไม่มีคนช่วยพยุง
“มาอยู่ที่นี่งานที่ทำอยู่ทำยังไง” เฮียหินถามเมื่อนั่งลงที่โซฟาตัวยาว อาอี้นั่งลงข้าง ๆ หยิบช้อนตักราดหน้าขึ้นมาเป่าแล้วจึงจ่อไปที่ริมฝีปากของเฮียหิน
“ก็ยังทำเหมือนเดิมค่ะ อี้ไปร้านเมารักตอนทุ่มครึ่ง แต่ร้านเค้กไม่ได้ไปเจ้ไปรท์บอก
