บทที่ 10 ไม่มองหน้า

-ภายในห้องพักผู้ป่วย- สกายบรรจงทายาบริเวณใจกลางสาวให้กับมิลินอย่างเบามือ ตาคมจ้องมองร่องรอยความบอกช้ำนิ่งแต่ในใจลึก ๆ เขากลับดีใจที่ได้ครั้งแรกของมิลินมา “อือ เจ็บ” มิลินเอ่ยขึ้นเพราะความเจ็บวิ่งปราดไปทั่วร่าง ดวงตาคู่สวยลืมตาตื่นขึ้น ก่อนที่มิลินกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้องกลิ่นความสะอาดในห้องพักลอยเข้าจมูกบอกให้มิลินรู้ว่าตอนนี้เธอกำลังอยู่โรงพยาบาลแน่ๆ “เจ็บเหรอ ฉันคงมือหนักไป” เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูดังขึ้น “สกาย!!!” มิลินเอ่ยเรียกด้วยความตกใจเมื่อได้ยินเสียงของสกาย ร่างบางพยายามขยับตัวหนีสัมผัสของเขาแต่เพราะเธอยังรู้สึกเจ็บมากการขยับตัวก็ค่อนข้างที่จะลำบาก “อย่าดิ้นมิลิน” สกายเอ่ยบอกเสียงดุ คิ้วคมขมวดเข้าหากันเมื่อคนป่วยทำท่าทีไม่อยากให้เขาเตะเนื้อต้องตัวเธอ “ออกไปเลยนะสกายอย่ามายุ่ง” “ไม่ทายาหรือไงหรือชอบอยู่แบบเจ็บ ๆ แบบนี้” สกายเอ่ยถามเธอขึ้นอีกครั้ง ”อือ“ มิลินหุบขาสองข้างของตั