บทที่ 9 ผมเป็นผัว

“คุณยายข๋า อย่าใจร้ายเลยนะคะให้ลุงสกายเข้ามาเยี่ยมป้ามิลินเถอะนะคะหนูสงสารลุงสกาย” ฟาเดียเอ่ยบอกผู้เป็นยายขึ้นอีกครั้ง เด็กน้อยทำหน้าโศกเศร้าราวกับว่าสงสารลุงเอามาก ๆ ทั้งที่ตอนนี้ในใจเธอกำลังนึกไปถึงดิสนีย์แลนด์ที่อยากไปใจจะขาด “แต่…” “แด๊ดบอกว่าขัดขวางไม่ให้คนเขารักกันมันบาปนะคะ” หลานสาวเอ่ยขึ้นทำให้ผู้เป็นยายทั้งสองต้องหันไปมองหน้ากัน “นะคะ คุณยายอย่าใจร้ายกับลุงสกายเลย” น้องกอหญ้าเอ่ยเสริมทำให้คุณยายเพียงฟ้าใจอ่อนลงทันที “ก็ได้ยายจะอนุญาตให้ลุงสกายเข้ามาแต่ถ้าลุงสกายดื้อยายจะไล่กลับและจะพาป้ามิลลินหนีไปไกล ๆ 2 คนก็ห้ามมาขอร้องยายอีก โอเคไหม” คุณยายเพียงฟ้าบอกหลานทั้งสองนี่คือโอกาสสุดท้ายของลูกชายเธอหากสกายยังเอาแต่ใจกับมิลินอีกเธอจะไม่ให้สกายได้เจอมิลินอีกเลย “โอเคค่ะ!!!” เด็กน้อยทั้งสองตอบรับคำเสียงดังและยกยิ้มชอบใจออกมา ฟาเดียรีบวิ่งไปยังประตูห้องพักฟื้น “ลุงสกายคุณยายอนุญาตแล้วค่ะ” ฟาเดียรีบบอกผู้เป็นลุงด้วยความดีใจ ฟอด!!! “เก่งที่สุดเลยหลานสาวคนสวยของลุง เก่งมาก ๆ รักจริง ๆ” สกายทั้งกอดทั้งหอมฟาเดียด้วยความดีใจ “555 ลุงสกายต้องไม่ทำให้คุณยายโกรธอีกนะคะ คุณยายบอกว่าถ้าลุงสกายเอาแต่ใจกับป้ามิลินอีกคุณยายจะพาป้ามิลินหนีไปอยู่ไกล ๆ เลย” ฟาเดียไม่ลืมที่จะเอาคำพูดของคุณยายมาบอกให้ผู้เป็นลุงรับรู้ สกายหันไปมองยังพ่อเมฆและพ่อพายุสองพ่อต้องส่ายหัวให้ทันทีทำราวกับว่าไม่รับรู้อะไรด้วย มีปัญหากับใครก็ได้ ๆ หมดยกเว้นกับเมียที่พวกเขาขอไม่มีปัญหาด้วย “ทำไมกลัวเมียกันนักนะ เสียชื่อลูกผู้ชายหมด” สกายบ่นพ่อทั้งสองและเดินตามฟาเดียเข้าไปในห้องพักฟื้น “ไอ้สัส มีหน้ามาว่าพวกกูตัวมึงเองจะเอาไม่รอดอยู่ละ“ พ่อเมฆเหนื่อยใจเหลือเกินกับสกายแต่เกิดมันมาแล้วเขาก็ต้องรับผิดชอบที่ทำให้มันเกิดมา สกายเดินเข้าไปในห้องพักฟื้นเขาพุ่งตรงไปยังมิลินที่นอนหลับอยู่บนเตียง ก่อนจะลากสายตามมามองไปยังหลังมือเล็กที่มีเข็มน้ำเกลือติดอยู่ “เป็นยังไงผลงานความเอาแต่ใจของตัวเอง ทำให้เขาเจ็บไม่พอยังทำให้เขาป่วยอีก เป็นผู้ชายแบบไหนสกายทำไมไม่ทะนุถนอมหนูมิลินบ้าง เห็นแก่ตัวที่สุดถ้าแม่เป็นหนูมิลินแม่จะไม่มายุ่งกับสกายอีกเลย” แม่เพียงฟ้าคันปากขึ้นมาทันทีหลังจากเห็นหน้าลูกชายมันน่านักน่าด่าให้จมดินซะจริงๆ “แม่ครับ กายขอโทษ” สกายเดินเข้าไปสวมกอดผู้เป็นแม่และเอ่ยบอกออกไป พรึบ!!! “ขอโทษแม่ทำไมต้องขอโทษหนูมิลินนู้น” แม่เพียงฟ้าสะบัดแขนของลูกชายออก บอกให้พ่อเมฆที่นั่งอยู่บนโซฟารู้ว่าเมียเขาโกรธลูกแล้วจริงๆ “แม่รินครับ แม่โกรธกายแล้วแม่รินไม่โกรธกายใช่ไหมครับ“ ”หยุด!!!! พูดแค่ปากก็พอแขนไม่ต้อง” พ่อพายุบอกให้สกายหยุดเสียงดังลั่นห้อง เมื่อเห็นลูกตั้งท่าจะกอดเมียรักของเขา ลูกคนไหนก็ไม่มีสิทธิ์มากอดเมียเขาทั้งนั้น “พ่อพายุสกายกำลังอยากได้กำลังใจนะครับ” “กำลังตีนเอาไหม….?” พ่อพายุเอ่ยถามลูกถ้าจะเอากำลังตีนเขาให้ได้เลยตอนนี้ “เออ ถีบมันไม่โดนสักทีไม่ดีขึ้นหรอกกูละเหนื่อยใจลูกแต่ละคน” พ่อเมฆเอ่ยพลางมองไปทางเมียรักที่ตอนนี้หน้าก็ไม่มองเขาแล้วโกรธลูกคนเดียวไม่พอโกรธเขาด้วย “เหลือไอ้สายฟ้าอีกคน กูนี่ทำใจรอไว้แล้ว” พ่อพายุพูดถึงสายฟ้าขานั้นก็ดูเอาแต่ใจไม่เบาเหมือนกันแถมยังเงียบมากอ่านความคิด อ่านใจค่อนข้างยาก “ตอนไอ้ลมกูคงสมน้ำหน้ามันเยอะเกินไปเวรกรรมเลยมาถึงลูกกู แล้วแม่งแต่ละตัวมันฟังคำพูดเราที่ไหนวะ” พ่อเมฆจำได้ดีตอนสายลมเขาทั้งสมน้ำหน้าทั้งขำ มาถึงตัวเองขำไม่ออก “หึ” พ่อพายุทำเพียงหัวเราะเบา ๆ ในลำคอเขาก็หมดคำจะพูดปล่อยให้แก้กันเองตัวอย่างก็มีให้เห็นมาแล้วถ้ายังทำอะไรเอาแต่ใจกันอีกก็คงต้องตัวใครตัวมัน “ไอ้อาทิตย์มันไปไหนวะ” “ประชุมเย็น ๆ ก็คงมา” “ไอ้เหี้ยลมละกูไม่เจอมันหลายวันแล้วไปไหนของมัน” “บ่อนงานมันยุ่ง” พ่อเมฆนั่งคุยกันเงียบ ๆ กับพ่อพายุ ส่วนสกายก็วนเวียนอยู่ข้างเตียงคนป่วยเขาอยากจะเข้าไปใกล้ ๆ มิลินแต่แม่ก็คอยขวางเขาตลอด สกายใช้จังหวะที่แม่เผลอดึงเด็ก ๆ ทั้งสองไปยังอีกมุมหนึ่งในห้อง “เดีย กอหญ้าชวนคุณยายไปซื้ออะไรกินนะลุงให้ตังค์“ ”หู้ย น้องกอหญ้าเงินเยอะเลย เราไปซื้อของเล่นมาเล่นกันเถอะ“ ดวงตากลมโตของฟาเดียแวววาวขึ้นมาทันทีหลังจากในเงินจำนวนหนึ่งที่ลุงส่งให้ “คุณยายข๋าหนูหิว” ฟาเดียเอ่ยขึ้นหลังจากสกายส่งเงินแบงค์สีเทาให้หลายใบ “หิวเหรอลูก” คุณยายรินเอ่ยถามหลานด้วยความเป็นห่วง “ค่ะ” “ไปเถอะฟ้าพาเด็ก ๆ ไปหาอะไรกินกันก่อนหนูมิลินยังไม่ตื่นหรอก“ แม่รินเอ่ยชวนเพื่อนออกไปซื้อของมาเก็บเอาไว้เผื่อคนป่วยตื่นมาจะได้กิน ”อย่ายุ่งกับหนูมิลินเด็ดขาดนะสกาย พวกพี่อยู่ดูสกายไว้ด้วยนะคะ” แม่เพียงฟ้าสั่งลูกชายเสร็จหันไปสั่งสามีและพาหลานทั้งสองเดินออกจากห้องไปทันที สกายเดินไปนั่งลงข้างเตียงคนป่วยที่แม่เขานั่งเมื่อกี้ ดวงตาคมจ้องมองไปยังมิลินที่นอนหลับไหลอยู่บนเตียง พรึบ!!! สองพ่อยืนขึ้นเต็มความสูงเดินไปนั่งในห้องพักญาติเพื่อให้สกายได้อยู่ตามลำพังกับมิลินทั้งที่เมียก็สั่งไว้แล้วว่าให้เฝ้าดูสกายเอาไว้ ”ขี้งอนจริง ๆ เธอน่าจะรู้จักฉันดีกว่าใครนะมิลิน” สกายเอ่ยขึ้นทำราวกับว่าคนหลับจะได้ยิน แกร๊ก!!!! ทว่า จู่ ๆ พยาบาลสาวสองคนก็เดินเข้ามาพร้อมกับถาดสแตนเลส “ขออนุญาตทายาให้คนไข้นะคะ” คิ้วคม 2 ข้างขมวดเข้าหากันทันทีหลังจากได้ยินประโยคนั้นของพยาบาล “ทายาอะไรเหรอครับ” สกายเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ “ออ อวัยวะเพศของคนไข้บวมช้ำค่ะ จะต้องทายาทุก ๆ 4 ชั่วโมง” พยายาบาลเอ่ยบอกด้วยความเหนียมอาย ใครจะไม่อายต้องมาพูดต่อหน้าหนุ่มหล่อขนาดนี้แก้มขาว ๆ ของพยาบาลทั้งสองแดงกร่ำราวกับลูกกวาด “ผมทาเองครับ” สกายยื่นมือไปขอยาจากพยาบาล “มะ ไม่ได้นะคะ” “ทำไมจะไม่ได้” สกายเอ่ยถามทำไมจะไม่ได้ก็เขาเป็นคนทำให้มิลินเป็นแบบนี้เอง “คือคนไข้เป็นผู้หญิงนะคะ” “แล้วยังไงครับก็ผมเป็นผัว” เขาเอ่ยบอกพยาบาลด้วยความไม่พอใจ แล้วยังไงก็เขานี่แหละคือ ผัวที่มีสิทธิ์ทุกอย่างในตัวมิลิน “ผัว…เอ้ย!! คุณเป็นแฟนคนไข้เหรอคะ” พยาบาลเบิกตากว้างขึ้นทันที ทั้งสองจ้องมองหนุ่มหล่อตรงหน้าไม่วางตา “จะให้ยากับผมได้หรือยัง” สกายเอ่ยขึ้นอีกครั้งหลังจากเห็นพยาบาลยังยืนนิ่ง “อะ อ๋อ นี่ค่ะ” พยาบาลยอมส่งยาให้กับสกายแต่โดนดีก่อนที่ทั้งสองจะเดินออกจากห้องไป “เธอฉันอยากจะกรี๊ด เธอว่าของเขาจะขนาดไหนนะทำจนของคนไข้บวมเป่งขนาดนั้น” พยาบาลคนหนึ่งเอ่ยถามเพื่อนก่อนจะลูบแขนเรียวของตัวเองแค่คิดก็สยองแล้ว “นั่นสิ คุณหมอยังงง เธอคิดดูฉันว่าต้องใหญ่มากแน่ ๆ เห้ออิจฉาเขานะเจอของใหญ่แถมหล่อด้วย“ พยาบาลทั้งสองกระซิบกระซาบคุยกันแม้จะรู้ว่าผิดจรรยาบรรณแต่มันก็อดไม่ได้จริงๆ ในห้องพักคนป่วย “พ่ออย่าออกมานะครับกายจะทายาให้มิลิน” สกายเดินไปเปิดประตูห้องพักญาติบอกพ่อทั้งสองไว้ก่อนเพราะกลัวว่าพ่อจะออกมาจากห้องในตอนที่เขากำลังทายาให้มิลินอยู่ พ่อทั้งสองพยักหน้าเข้าใจสกายเดินกลับมาที่เตียงคนป่วยอีกครั้ง สกายเปิดผ้าห่มที่ห่มช่วงล่างของมิลินออก ก่อนที่เขาจะเปิดชุดคนป่วยขึ้น มือหนาสองข้างแยกสองขาของมิลินให้อ้าออกกว้าง ตาคมจ้องมองไปยังใจกลางสาวที่บวมและแดงช้ำเอามาก ๆ “ขนาดนี้เลยเหรอวะ” เขาพึมพำคนเดียวอย่างไม่อยากเชื่อว่ามันจะบวมขนาดนี้สกายบีบยาใส่ปลายนิ้วและบรรจงทายาให้มิลินอย่างเบามือ กลีบอูมทั้งสองข้างร้อนระอุบอกให้สกายรู้ว่ามิลินคงเจ็บมากแน่ๆ ^^