บทที่ 7 ห้ามไปยุ่งเด็ดขาด

“คุณพ่อข๋ากอหญ้าหิวขนม” น้องกอหญ้าเด็กน้อยในวัยอนุบาลเอ่ยบอกผู้เป็นพ่อ เธอมานั่งที่โรงพยาบาลนานแล้วและตอนนี้ก็รู้สึกหิวขนมมาก “งั้นเรากลับกันก่อนไหมค่ำ ๆ ค่อยมาเยี่ยมป้ามิลินใหม่“ เพลิงเอ่ยชวนลูกสาวกลับบ้านเพราะกลัวว่าลูกจะเหนื่อยแต่ทว่า ”ไม่ค่ะ กอหญ้าจะเฝ้าป้ามิลินกับคุณย่า“ น้องกอหญ้าก็เป็นอีกคนที่รักป้ามิลินของเธอมาก เด็กน้อยวิ่งออกจากตักผู้เป็นพ่อไปอยู่ในอ้อมกอดคุณย่าริน ”เพลิงกับทับทิมกลับไปเถอะแล้วห้ามบอกสกายเด็ดขาด“ แม่เพียงฟ้าสั่งเพลิงด้วยน้ำเสียงติดดุนิด ๆ เธอไม่อยากให้สกายรู้เรื่องที่มิลินป่วยเพราะกลัวว่าสกายจะมายุ่งวุ่นวายรบกวนมิลินจนเธอไม่ได้พักผ่อน “ครับ” เพลิงตอบรับเสียงเบาแต่ในใจกลับอยากจะบอกเรื่องนี้ให้สกายได้รับรู้ ร่างหนาเดินเข้าไปหาลูกสาวที่กำลังนั่งดูการ์ตูนอยู่บนโซฟา “พ่อกับแม่กลับก่อนถ้าลูกเหงาส่งข้อความไปหาพี่เดียให้พี่เดียมาอยู่ด้วยแต่เงียบ ๆ เข้าใจไหมอย่าให้คุณย่ารู้” เพลิงบอกลูกเสียงเบาให้ได้ยินกันสองคน เด็กน้อยพยักหน้าเข้าใจก่อนที่น้องกอหญ้าจะกดเข้าแอพไลน์ กอหญ้า : หนูอยู่โรงยาพบาลป้ามิลินป่วยค่ะ พี่ฟาเดีย : โรงพยาบาล เขียนแบบนี้ กอหญ้าเรียนอยู่ชั้นอนุบาล 2 มักจะเขียนหนังสือผิด ๆ ถูก ๆ แบบนี้เสมอ ฟาเดียเรียนหนังสือเก่ง อ่านหนังสือเก่งต้องคอยแก้คำผิดให้น้องเป็นประจำ กอหญ้า : 555 พี่ฟาเดีย : ป้ามิลินเป็นอะไรป่วย กอหญ้า : เป็นไข่ค่ะ ฟาเดีย : เป็น ไข้ !!!!!!! กอหญ้า : 555 น้องกอหญ้าพิมพ์ข้อความไปด้วยหัวเราะตัวเองไปด้วยจนแม่เพียงฟ้ากับแม่รินที่นั่งอยู่ข้างเตียงคนป่วยต้องหันมามองหลาน “กอหญ้าดูอะไรอยู่ลูกขำอะไร หึ!!” แม่รินลดาเอ่ยถามหลานสาว สองย่าหันไปมองหน้าหลานอย่างต้องการคำตอบแต่เด็กน้อยที่เชื่อฟังคำสั่งพ่อมากเสียงคำสั่งของพ่อดังก้องเข้ามาในหูอีกครั้ง ‘เงียบ ๆ เข้าใจไหมอย่าบอกให้คุณย่ารู้’ ”หนูคุยกับพี่เดียค่ะ“ เธอเลือกที่จะบอกความจริงกับคุณย่าออกไปเพราะไม่เห็นถึงความสำคัญของการโกหกตามประสาเด็กที่ไม่เข้าใจในสถาณการณ์ที่เป็นอยู่ในตอนนี้ ”กอหญ้าบอกพี่เดียไหมว่าหนูอยู่ที่ไหน“ แม่เพียงฟ้าเอ่ยถามหลานอย่างร้อนรน “บอกว่าอยู่โรงพยาบาลค่ะ” อีกด้าน… ”ลุงสกายข๋า น้องกอหญ้าบอกว่าป้ามิลินป่วยอยู่โรงพยาบาลค่ะ“ ฟาเดียเพิ่งลงจากรถเธอก็รีบสาวเท้าวิ่งเข้าไปหาลุงสกายที่นั่งอยู่ในห้องรับแขกและไม่ลืมที่จะเอ่ยบอกผู้เป็นลุงเรื่องป้ามิลินของเธอทันที ”เดียว่าอะไรนะ?“ สกายเอ่ยถามขึ้นอีกครั้งเพราะเขาฟังไม่ถนัดในสิ่งที่หลานบอกเมื่อกี้นี้ ”น้องกอหญ้าบอกว่าป้ามิลินไม่สบายอยู่โรงพยาบาลค่ะ“ ฟาเดียเอ่ยบอกอีกครั้งแบบชัดถ้อยชัดคำ ขวับ!!! สกายหันขวับไปมองยังพ่อตัวเองที่นั่งอยู่ เขาทำอะไรไม่ถูกพูดอะไรไม่ออกกับสิ่งที่ได้ยินแต่ในใจกลับรู้ดีว่าที่มิลินป่วยนี่ฝีมือเขาแน่นอน ”เรียบร้อยมึงกูว่างานนี้โดนด่าตายแน่“ พ่อเมฆเกาหัวตัวเองแกร๊ก ๆ เอาอีกแล้วทำกันจนป่วยต้องเข้าโรงพยาบาลกันอีกแล้วและเมีย ๆ ก็ไม่ชอบเอามาก ๆ ด้วย ”หึ กูว่ามันเป็นธรรมเนียมของครอบครัวเราไปแล้ววะ แก้ไม่ขาดเป็นทุกคน“ พ่อพายุหัวเราะเบา ๆ ในลำคอเขาผ่านมันมาแล้ว ลูกชายเขาอย่างเพลิงก็ผ่านมันมาแล้วเหมือนกันและเขาก็โดนเมียด่าจนหูแทบดับมาแล้วถึงตาเพื่อนเขาบ้างละ ”ทำไมวะเวลาเอากันนี่มึงเบา ๆ ไม่ได้หรือไงทำไมต้องทำแรง ๆ จนอีกคนต้องจับไข้ ต้องนอนโรงพยาบาลกูไม่เข้าใจ“ พ่อเมฆหันไปถามลูกชายจนตรง ๆ จนฟาโรต้องรีบเอามือปิดหูฟาเดีย เขาไม่เข้าใจจริง ๆ ทำกันอีท่าไหนอีกฝ่ายถึงต้องไปนอนโรงพยาบาลครั้งแรกของเขาเมียเขาไม่เห็นต้องเข้าโรงพยาบาลเลย ”…..“ สกายเงียบไม่ยอมตอบคำถามผู้เป็นพ่อเมื่อคืนมันเร้าร้อนมากจริง ๆ สำหรับเขาและมิลินก็คือคนเดียวที่เขารอจะทำเรื่องแบบนี้ด้วย พรึบ! “จะไปไหนวะ” พ่อเมฆเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นสกายยืนขึ้นเต็มความสูง “ไปหามิลินครับ” “เวร!!!ไปตามแม่มาสิ ยังไงก็ต้องบอกให้แม่รู้“ พ่อเมฆบอกลูกขึ้นอีกครั้งในใจคิดถ้าเมียรู้มีหวังงานนี้ตายราบเป็นหน้ากลองโดยที่เขาไม่รู้เลยว่าคนที่พามิลินไปหาหมอคือ เมียรักของเขานั่นเอง ”คุณยายอยู่โรงพยาบาลแล้วค่ะ“ ฟาเดียเอ่ยบอกทำให้พ่อเมฆกับสกายสตั้นไปทันที ”ชิบหาย!!! ไม่ให้กูได้ทำใจเลยหรือไงวะ นี่เมียกูไปตอนไหนวะเนี่ย ไอ้พายุกูจะโดนฆ่าทิ้งเลยไหมวะ“ พ่อเมฆหันถามเพื่อน ทั้งชีวิตเขาไม่เคยกลัวใครเลยนอกจากเมียรักของเขาคนเดียว ”ตายก็ต้องยอมเพราะเรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว มึงจะกลัวอะไรตายกันสองคนพ่อลูกมีเพื่อนมึงไม่เหงาแน่“ พ่อพายุเอ่ยพูดยิ้ม ๆ เขานี่เข้าใจความรู้สึกของเพื่อนและสกายดีแต่สกายยังดีกว่าเพลิงหน่อยดูหน้าเหมือนกับรู้สึกผิดเอามาก ๆ ต่างจากเพลิงลูกชายของเขาที่หน้ามึนไม่รู้สึกรู้สาอะไรมันผ่านมาได้เพราะความหน้ามึนของมันล้วนๆ ”เห้อ ไปดิวะไปดูหนูมิลิน“ พ่อเมฆยืนขึ้นเต็มความสูงและเอ่ยชวนทุกคน “เดียจะไปกับแด๊ดหรือไปกับคุณปู่แด๊ดต้องกลับบ้านไปรับแม่ก่อน“ ฟาโรเอ่ยบอกลูกสาว ”ไปกับลุงสกายค่ะ“ ”ไปกันเถอะ“ เมื่อตกลงกันได้พ่อพายุก็เอ่ยชวนทุกคน @โรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง ย่านใจกลางเมือง รถหรูสามคันที่ขับตามกันมาขับเข้าไปจอดยังที่จอดรถของโรงพยาบาล ก่อนที่ทุกคนจะสาวเท้าลงจากรถรีบๆ ”ลุงสกายเป็นอะไรคะ มือเย็นเจี๊ยบเลย“ ฟาเดียเอ่ยถามขึ้นในขณะที่มือหนาของผู้เป็นลุงที่กุมมือเธออยู่เย็นเจี๊ยบราวกับโดนแช่แข็งมา ”เดียถ้ายายด่าช่วยลุงด้วยนะ แล้วช่วยลุงง้อป้ามิลินหน่อยได้ไหม“ สกายนั่งยอง ๆ ลงตรงหน้าหลานและเอ่ยบอก คนเดียวที่จะช่วยเขาได้คือ ฟาเดีย ถ้าฟาเดียพูดแม่เขาต้องยอม ถ้าฟาเดียช่วยง้อมิลินต้องหายงอนแน่ๆ ”ค่ะ ลุงสกายไปทำอะไรให้ป้ามิลินงอนเหรอคะ“ ฟาเดียเอ่ยถามผู้เป็นลุงด้วยความสงสัยว่าลุงสกายไปทำความผิดอะไรเอาไว้ป้ามิลินของเธอถึงได้งอน ”ลุงทำให้ป้ามิลินเจ็บจนป่วย แต่ที่ลุงทำเพราะรักป้ามิลินของเดียนะ“ สกายเอ่ยบอกหลานออกไปเขาจำเป็นต้องบอกให้ฟาเดียรู้ ฟาเดียจะได้ช่วยง้อมิลินได้ ”รักแล้วทำไมทำให้เจ็บล่ะคะ“ หลานเอ่ยถามขึ้นอีกครั้งแด๊ดของเธอก็รักแม่เธอมากแด๊ดยังไม่เคยทำให้แม่เจ็บเลยสักครั้งฟาเดียเติบโตมาท่ามกลางความรักของฟาโร ฟาโรทั้งดูแลทะนุถนอมลูกและเมียจนฟาเดียซึมซับเรื่องเหล่านี้มา ”เพราะรักมากไงลุงเลยทำป้ามิลินเจ็บ“ สกายก็ไม่รู้จะบอกหลานยังไง เขาแก้ตัวน้ำขุ่น ๆ จนหลานสาวต้องขมวดคิ้ว แขนเล็ก ๆ สองข้างยกขึ้นมากอดอกตัวเอง “ลุงสกายนิสัยไม่ดี” ฟาเดียเอ่ยพลางหันหลังหนีผู้เป็นลุงก่อนจะรีบวิ่งตามปู่ทั้งสองของตัวเองไป แกร๊ก… ทว่าจังหวะที่พ่อเมฆจะเปิดประตูห้องเข้าไป แม่เพียงฟ้าที่ตั้งตารออยู่นานแล้วเปิดประตูห้องออกมา พ่อเมฆหยุดนิ่งไปทันทีเมื่อเห็นสายตาแข็ง ๆ ของเมีย “น้องมาทำไมไม่บอกพี่ละ” “ทำไมต้องบอกค่ะ พี่ควรอยู่บ้านสั่งสอนลูกพี่นะ“ แม่เพียงฟ้าเอ่ยถามพ่อเมฆอย่างเอาเรื่องเพราะมีนิสัยเอาแต่ใจของพ่อติดมาเนี่ยแหละลูกถึงเป็นแบบนี้เอาแต่ใจกันทุกคน ”ลูกพี่ก็ลูกน้องเหมือนกันนะอย่าอารมณ์เสียเลยเมีย“ พ่อเมฆพยายามพูดจาหว่านล้อมให้เมียใจเย็น ๆ ลงก่อนที่จะหันไปมองยังลูกชายที่ยืนอยู่ด้านหลังให้ช่วยกันพูด “เพราะมีพ่อแบบพี่ไงค่ะลูกถึงเป็นแบบนี้ ทำไมไม่รู้จักสอนลูกบ้างนิสัยเสียทั้งพ่อทั้งลูกเลย“ ”น้องตะ….“ “ไม่ต้องมาพูดค่ะ พี่หุบปากของพี่ไปเลย” แม่เพียงฟ้าไม่อยากฟังคำแก้ตัวอะไรทั้งนั้นจากทั้งสองพ่อลูก “แม่ครับ มิลินเป็นยังไงบ้าง” สกายเอ่ยถามและตั้งท่าจะเดินแทรกตัวเข้าไปในห้องพัก แต่เขาก็ต้องหยุดเมื่อได้ยินในประโยคต่อมาของแม่ “หยุด!! สกายไปให้พ้นหน้าแม่แล้วอย่ามาที่นี่อีกอย่ามายุ่งกับหนูมิลินอีก” แม่เพียงฟ้าชี้หน้าลูกชายอย่างเอาเรื่อง ยิ่งเห็นหน้าอารมณ์โมโหยิ่งทะลุพุ่งสูงขึ้น “แม่แต่มิ…” “ไม่ต้องมาแต่ กลับไปเดี๋ยวนี้ถ้าพูดไม่ฟังแม่จะย้ายหนูมิลินไปรักษาที่อื่นแล้วสกายจะไม่ได้เจอหนูมิลินอีก” “แม่ครับผมเป็นห่วงมิลิน” ถึงเขาจะผิดแต่เขาก็เป็นห่วงมิลินมาก ใบหน้าหล่อดูวิตกกังวลเป็นอย่างมากแต่ถึงอย่างนั้นแม่เพียงฟ้าก็ไม่คิดสนใจเพราะตอนทำ ๆ ไมไม่คิด เธอจะสั่งสอนและดัดสันดานลูกชายของเธอเอง “ห้ามมายุ่งกับหนูมิลินเด็ดขาดถ้าไม่ฟังเราเจอดีกันแน่สกาย” ผู้เป็นแม่เอ่ยบอกลูกชายอีกครั้งก่อนที่จะเดินกลับเข้าไปในห้องพักฟื้น ^^