บทที่ 5 หาที่ปรึกษา

หลังจากที่เห็นว่าตัวเองทำอะไรไม่ได้สกายก็ล่าถอยกลับไปรถหรูขับออกจากคอนโดนของมิลินไปด้วยความเร็วคนขับรถดูกระฟัดกระเฟียดเกลี้ยวโกรธเป็นอย่างมาก โดยที่เขาเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไม่ต้องโกรธขนาดนี้โกรธใครก็ไม่รู้แต่ไม่ได้โกรธมิลินอย่างแน่นอน สกายเหยียบคันเร่งไปด้วยความเร็วตรงดิ่งไปคฤหาสน์หลังใหญ่เขาจนหนทางจนปัญญาที่จะแก้ไขมันด้วยตัวเอง เอี๊ยด… รถขับเข้าไปจอดในโรงจอดรถของบ้านก่อนที่ร่างหนาจะสาวเท้าลงจากรถเดินรีบ ๆ เข้าไปในบ้าน “สกายมาพอดีเลย มาชิมขนมให้แม่หน่อยสิ” แม่เพียงฟ้าเอ่ยเรียกลูกชายด้วยความดีใจหลังจากเห็นลูกเดินเข้ามาเธอกำลังหาคนช่วยชิมขนมให้อยู่พอดี “แม่ทำขนมอะไรเหรอครับ” “กล้วยบวชชีจ๊ะพ่ออยากกิน” “พ่อเนี่ยนะอยากกินกล้วยบวชชี” สกายเอ่ยถามขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อว่าพ่อเขาจะอยากกินของหวาน “อืม แม่พลอยให้กล้วยมาสวยมากพ่อเขาเลยอยากกินกล้วยบวชชี” “ผมว่าเอากล้วยกลับไปให้แม่พลอยทำให้ดีกว่าไหมครับจะได้ไม่ต้องทิ้ง” สกายเอ่ยบอกแม่ยิ้ม ๆ แม่เขาทำอะไรไม่เป็นสักอย่างแต่ก็ยังเห็นแม่พยายามทำนั่นทำนี่ตลอดส่วนใหญ่ก็จบที่เททิ้งแทบทุกอย่าง “สกาย!” ผู้เป็นแม่เอ่ยเรียกลูกชายเสียงหลง มีหน้ามาพูดจาดูถูกฝีมือเธอแค่กล้วยบวชบวดชีของง่าย ๆ เองเถอะ “555 มาครับผมเสี่ยงตายให้เอง ตายจริงค่อยยกให้เป็นหน้าที่ของพ่อนะครับ” ไม่วายยังเอ่ยคำเย้าแหย่หยอกล้อจนแม่เพียงฟ้าที่ถือกระบวยในมือตั้งท่าจะเอากระบวยตีหัวลูกชายด้วยความหมั่นไส้ `ปากคอเราะร้ายเหมือนพ่อไม่มีผิด` แค้ก! แค้ก! แค้ก! หลังจากสกายยกชามกล้วยบวชชีขึ้นมาชิมเขาก็ไอออกมาจนหน้าดำหน้าแดง “น้ำครับแม่น้ำๆ” สกายรีบขอน้ำมาล้างคอทันที “น้ำจ๊ะน้ำ” ผู้เป็นรีบหันไปคว้าเอาขวดน้ำมาให้ลูกชาย “แม่ใส่กล้วยไปเท่าไหร่ครับ” “หวีนึงจ๊ะ” “น้ำตาลละครับ” สกายเอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง “2 ขีด 2 ช้อน” สกายเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นแม่ชู้นิ้วขึ้นมาสองนิ้ว “2 โลจ๊ะ” “2 โล! เดี๋ยวผมขอไปหายาเบาหวานของพ่อกินก่อน ร่างหนาหันหลังเดินออกจากห้องครัวไป `กูบอกแล้วว่าให้ถือกล้วยไปให้แม่พลอยทำกูว่างานนี้มีคนต้องตัดขาบ้างแหละวะ` สกายเดินบ่นพึมพำเข้าไปหาพ่อที่นั่งอยู่ในห้องรับแขก “สกาย สกาย” ผู้เป็นแม่ยังร้องเรียกลูกชายเสียงหลง แต่คนเป็นลูกเดินตัวปลิวไปไม่สนใจเสียงเรียกของเธอเลย พรึบ! ร่างหนาทิ้งสะโพกลงนั่งบนโซฟาอย่างหมดแรงเรื่องกล้วยบวชชีมันเป็นปัญหาของพ่อไม่ใช่ของเขา แต่ปัญหาของเขานี่สิที่ต้องรีบแก้ไข ”ทำไมทำหน้าเหมือนส้นรองเท้าบูทแบบนั้นวะ“ ตาเมฆเอ่ยถามลูกชายแม้อายุจะมากขึ้นแต่ความกวนไม่เคยลดน้อยลงเลยหนุ่ม ๆ กวนยังไงแก่ตัวไปก็ยังคงกวนอยู่อย่างงั้น ”มิลินนะสิทำให้ผมเป็นแบบนี้“ เขาเอ่ยบอกพ่อพูดถึงยัยคนตัวเล็กแล้วแม่งหงุดหงิด ”ทะเลาะกัน“ ตาเมฆเอ่ยถามลูกชายขึ้นอีกครั้ง ”ไม่ได้ทะเลาะครับแค่….“ เขาจะเอ่ยพูดถึงเรื่องอย่างว่าแต่นึกขึ้นได้ว่าคนตรงหน้าเป็นพ่อ แต่ยังไงละเขาก็กำลังหาที่ปรึกษาอยู่เนี่ย ”แค่อะไร“ ”ผมก็แค่ทำอะไรมิลินตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงเมื่อเช้าตอน 10 โมงแค่นี้ก็ต้องโกรธจนไม่มองหน้ากัน งอนเป็นเด็ก ๆ ทำไมผู้หญิงชอบทำตัวน่าเบื่อครับพ่อ“ ”กะ…“ ตาเมฆตั้งท่าจะอ้าปากพูดแต่เมียรักดันเดินเข้ามาซะก่อนเขาเลยรีบหุบปากลงทันที นอกจากความขี้กวนที่ไม่เปลี่ยนไป ความกลัวเมียก็ยังไม่เปลี่ยนไปเหมือนกันอดีตเคยกลัวเมียยังไงปัจจุบันก็ยังกลัวอยู่อย่างงั้น เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! แม่เพียงฟ้าวางถ้วยขนมลงบนโต๊ะหน้าโซฟาแล้วฟาดฝ่ามือลงแรง ๆ บนเต้นแขนแกร่งของลูกชาย “นิสัยเหมือนกันไม่มีผิด เชื้อความเห็นแก่ตัว เอาแต่ใจนี่มันถ่ายทอดมาจาก DNA จริงๆ” แม่เพียงฟ้าต่อว่าทั้งสองคนพ่อลูกจนพ่อเมฆต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ “ไปทำอะไรหนูมิลินสกายเล่าให้แม่ฟังให้หมดเลยนะ” เธอหันไปคาดคั้นลูกชายอย่างเอาเรื่องงานนี้มีสะสางกันยาว “ผมก็แค่ทำเรื่องอย่างว่ากับมิลินจนมิลินเดินไม่ได้แค่นั้นเองแม่” “แค่นั้น พูดมาได้ยังไงสกายว่าแค่นั้นบังคับหนูมิลินใช่ไหม” “ก็อยากหนีเที่ยวเองช่วยไม่ได้” สกายเอ่ยเสียงเบาโดยที่เขาไม่ยอมรับกับแม่ตรง ๆ ว่าเขาบังคับอีกคนจริง “หนีที่ไหนพ่อกับแม่ก็รู้ว่าเมื่อคืนสาว ๆ ไปเที่ยวกันทุกคนรู้หมด” “ทุกคนรู้แต่ผมไม่รู้นี่ครับ ตอนไปทำไมไม่บอกผมสักคำ” สกายเถียงแม่ขึ้นมาทันที “ทำไมต้องบอก ทำไมต้องรายงานเป็นอะไรกับหนูมิลิน” “ผัวไงครับ ผมเป็นผัว” เขาได้เธอแล้วเธอคือเมียของเขา สกายรีบบอกแม่อย่างไม่ต้องคิด “เมื่อวานเป็นอะไรสกาย เมื่อวานลูกเป็นอะไรกับหนูมิลิน” แม่เพียงฟ้าถามย้อนไปถึงเมื่อวานที่ทั้งสองยังไม่ได้มีอะไรกัน “ปะ…..” สกายก็ตอบไม่ถูกเหมือนกันว่าเมื่อวานเขากับเธอเป็นอะไรกัน ดวงตาคมหันไปมองยังผู้เป็นพ่อเพื่อขอความช่วยเหลือ ตาเมฆรีบหันหน้าหนีลูกทันที `ถ้าเมียเป็นกรรมการกูขอเป็นผู้ชมที่ดี` ตาเมฆเอ่ยพึมพำเบา ๆ คนเดียวจนสกายที่นั่งอ่านปากพ่ออยู่เข้าใจในคำพูดของพ่อ “ตอบแม่มาสกาย” “แม่จะไปพูดถึงเรื่องเมื่อวานทำไมครับ พูดถึงเรื่องวันนี้สิ” “นิสัยไม่ดีนะสกาย รู้บ้างไหมทำอะไรลงไป” “รู้สิครับ เอามิลินไงจับมิลินทำเมียไง” “เป็นไงคะ ลูกรักของพี่ได้อย่างใจเลยไหมคะ“ ลูกหน้ามึนด่าไม่สะใจหันไปด่าผัวแทน จนตาเมฆสะดุ้ง ”น้องไม่เกี่ยวกับพี่เลยนะครับมันเป็นของมันเอง“ ”ค่ะเป็นเองนั่นแหละเพราะมันส่งต่อกันมาทางสายเลือด เห็นแก่ตัวกับผู้หญิงเป็นอะไรกันไปหมดไอ้พวกลูกชายทั้งหลาย” ไม่วายยังต่อว่าไปถึงลูกชายคนอื่น ๆ ถึงแต่ละคนจะร้ายไม่เหมือนกันแต่เรื่องอย่างว่าก็พอกันทุกคน “แม่อย่าเพิ่งด่าได้ไหมครับ ช่วยผมคิดก่อนจะทำยังไงดีมิลินงอนจนไม่มองหน้าผมแล้วแถมยังให้น้ำฝนกับมะนาวไปอยู่ด้วยอีก” สกายสีหน้าเคร่งเครียดเป็นอย่างมากเขาไม่รู้เลยว่าถ้าต้องห่างกับมิลินตอนนี้เขาจะทนได้ไหมอีกทั้งเรื่องเมื่อคืนมันดีมากจริง ๆ สำหรับเขา “สมน้ำหน้าทำเองแก้เอง น้องไปอยู่ด้วยก็ดีเหมือนกันคนบางคนมันจะได้อกแตกตายไปซะเลย” ไม่ช่วยไม่พอยังต่อว่าสมน้ำหน้าเขาอีก ร่างบางของผู้เป็นแม่ลุกออกจากห้องรับแขกไปเธอไม่คิดที่จะให้คำปรึกษาหรือช่วยง้ออะไรทั้งนั้น “อ้าว ไปแล้วงอนกูด้วยไหมวะ” ตาเมฆเอ่ยพึมพำหลังจากเมียรักเดินออกจากห้องไป “ทำไงดีครับพ่อ” สกายหันไปถามผู้เป็นพ่ออย่างต้องการคำตอบ “ตามง้อสิวะจะทำอะไรได้ละ ง้อเท่านั้นที่ครองโลกเว้ย“ ผู้เป็นพ่อเอ่ยบอกลูกชายก่อนจะนึกไปถึงตัวเองสมัยหนุ่ม ๆ เขาไม่กล้าทำอะไรให้เมียโกรธเลยเพราะรู้ดีว่าเมียตัวเองเด็ดขาดแค่ไหนและสำหรับมิลินก็ดูท่าจะโกรธจริงไม่ต่างจากเมียเขาเหมือนกัน ^^