น้ำฝนกับมะนาวนั่งเล่นอยู่บ้านมิลินไม่นานทั้งสองก็ลากลับ หลังจากน้องทั้งสองลากลับไปมิลินก็พายายจ๋าของเธอออกมานั่งเล่นที่สวนหน้าบ้านถึงแม้หลานจะยิ้มอยู่ตลอดเวลาแต่ในตาคู่สวยของหลานสาวก็ดูเศร้าจนผู้เป็นยายสังเกตเห็น ฝ่ามือเหี่ยวย่นยกขึ้นมาลูบเรือนผมสวยของหลานสาวเบาๆ
“เป็นอะไรไปละไม่สบายใจอะไรบอกยายได้นะมิลิน”
“ไม่ได้เป็นอะไรค่ะหนูคงต้องคิดถึงยายแน่ ๆ เลยระหว่างที่ไปเรียน“
“ยายก็ไม่ได้อยากให้มิลินไปหรอกนะแต่เพื่ออนาคตและความฝันของมิลินยายก็จะไม่ห้ามแต่คิดดีแล้วใช่ไหม” ผู้เป็นยายเอ่ยถามขึ้นเธอเองก็ไม่อยากให้หลานไปแต่เพื่อความฝันของหลานเธอคงต้องยอมปล่อยหลานไป
“ค่ะ มิลินอยากเรียนต่อจริง ๆ มิลินไปไม่นานนะคะ 3 ปีมิลินจะรีบเรียนให้จบภายใน 3 ปี” เธอเอ่ยบอกยายผู้เป็นที่รักเรียนจริง ๆ แค่ 2 ปีแต่ขอทำงานหาประสบการณ์ด้วยสักปีถึงจะกลับมาตามแผนที่เธอวางเอาไว้
“ยายขอให้มิลินประสบความสำเร็จนะลูกไปอย
