ช่วงค่ำหลังจากทั้งสองกินหมูกระทะเสร็จแล้วมาร์คก็เดินมาส่งมิลินยังบ้านไม้เรือนไทยหลังใหญ่
“ส่งแค่นี้เดินเข้าไปเองได้ใช่ไหม” มาร์คเอ่ยถามเขาเดินมาส่งมิลินยังประตูรั้วหน้าบ้าน
“ได้สิ ขอบใจมากนะมาร์คเจอกันพรุ่งนี้” ทั้งสองแยกกันร่างบางเดินเข้าไปในบ้านชั้นล่างของบ้านกลับว่างเปล่าบอกให้รู้ว่าทุกคนขึ้นบ้านนอนกันหมดแล้ว เธอเลยเดินขึ้นไปยังห้องนอนของตัวเองที่อยู่บนชั้น 2 ของบ้านร่างบางทิ้งตัวลงบนที่นอนนุ่ม ๆ รู้สึกวันนี้เดินเยอะจนปวดขาไปหมดแถมเพิ่งออกจากโรงพยาบาลอีก มือบางควานหามือถือในกระเป๋าก่อนที่เธอจะหยิบมันออกมาดู
“อ้าว!! แบตหมดเหรอถึงว่าเงียบๆ” มิลินเอ่ยพึมพำหลังจากมือถือแบตหมดไปตั้งแต่ตอนไหนเธอก็ไม่รู้ ร่างบางลุกออกจากที่นอนเอามือถือไปชาร์จและเดินไปหยิบผ้าขนหนูเดินเข้าห้องน้ำไป หลังจากอาบน้ำเสร็จมิลินก็นอนหลับไปทันทีเพราะทั้งเหนื่อย ทั้งอิ่ม
/ช่วงดึกของคืนเดี๋ยวกันนั้น/
“ทำไมถึงมาได้วะ
