พรึบ!!
ร่างหนาของคนที่เพิ่งจะโดนสาวทิ้งไปหมาด ๆ ทิ้งสะโพกลงนั่งบนโซฟาตัวที่ว่างอย่างแรง สกายเครียดจนสมองแทบจะระเบิดก่อนที่เขาจะปรายตาไปมองยังสองคนตรงข้าม เพลิงเลิกคิ้วขึ้นสูงเป็นเชิงคำถามว่ามีอะไรหรือเปล่า
“พวกมึงรู้เรื่องนี้มาก่อนไหมวะ…?”
“เรื่อง…?” ซันเอ่ยถามกลับไปทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าสกายถามถึงเรื่องมิลิน
“มิลิน”
“รู้!!” ทั้งสองตอบพร้อมกันเสียงดัง ทำให้สกายรู้ทันทีว่าทุกคนคงรู้กันหมดยกเว้นเขา ที่รู้เป็นคนสุดท้าย
“ทำไมไม่บอกวะ..?”
“บอกเพื่อให้มึงไปบังคับให้มิลินทนอยู่กับคนปากหนัก ใจหนักแบบมึง..?” เพลิงเอ่ยถามสกาย
“กูบอกมึงแล้วว่าเวลาที่เหลืออยู่ของมึงสำคัญมากนะสกายทำทุกนาทีให้มีค่า มึงก็ยังไม่ทำพอตอนนี้เขาไปไกลจากมึงแล้วมึงรู้สึกยังไง..?” ซันถามสกายขึ้นอีกครั้งเขาก็อยากจะรู้ว่าสกายรู้สึกยังไงกับมิลินในตอนนี้นอกจากความเสียใจ
“ไปก็ดีแล้วกูจะได้ไม่ต้องตามรับตามส่ง”
“ไอ้สกาย ไอ้
