บทที่ 18 การจากลาที่แสนเจ็บปวด

ถึงเวลาขึ้นเครื่องมิลินนั่งริมหน้าต่างเธอมองออกไปนอกหน้าต่างนิ่ง มาร์คเอาแต่นั่งเงียบเหตุการณ์ก่อนหน้าทำให้เขารู้ว่ามิลินต้องหนีอะไรมาแน่ ๆ แต่จะถามตอนนี้ก็คงไม่ดีเขากลืนก้อนสงสัยลงคอไปทิ้งให้เพื่อนนั่งคิดอะไรเงียบ ๆ อีกด้าน…. สกายเมามากจนเพลิงต้องหิวปีกขึ้นไปนอนบนห้องชั้น 3 ร่างหนานอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงตั้งแต่เมื่อคืนจนตอนนี้ก็ยังไม่ตื่นทว่าเขาต้องตื่นขึ้นเมื่อได้ยินเสียงมือถือดัง ตาคมหรี่ตามองเบอร์ที่โทรเข้ามาก่อนจะมองดูเวลานี่มัน… ”ทุ่มนึงแล้วเหรอวะ“ เขาเอ่ยพึมพำและกดรับสายที่โทรเข้ามาทันที ”อือ…เดียว่าไง“ ”ลุงสกายป้ามิลินทิ้งเราไปแล้วค่ะ ฮืออ…“ เสียงหลานสาวร้องไห้ลั่นอยู่ในสายโทรศัพท์ทำให้สกายหายงัวเงียไปทันที “เดียว่าอะไรนะพูดใหม่อีกทีลุงเพิ่งตื่น” ในตอนแรกที่หลานบอกเขาฟังไม่ถนัดเลยอีกทั้งหลานยังเอาแต่ร้องไห้จนเขาไม่รู้ว่าหลานพูดอะไร “ป้ามิลินทิ้งเราไปแล้วค่ะ ป้ามิลินเก็บกร