ผมทนมองภาพบาดตาบาดใจจนกระทั่งเรือมาจอดเทียบฝั่ง หลังจากนับดาวเดินขึ้นมาแล้วผมก็ขึ้นมาตาม รอให้เธอเดินห่างออกไปหลายสิบก้าวถึงได้แอบย่องมา เห็นเธอถือของพะรุงพะรังแบบนี้รู้สึกไม่ดีเลยแฮะ อยากจะเข้าไปช่วยถือ หรือผมควรแสดงตัวเลยดี แต่ถ้าเธอหนีไปอีกล่ะ จะทำยังไง
คิดอะไรเพลิน ๆ อยู่สักพักผมก็ต้องสะดุ้ง เพราะได้ยินเสียงเห่าพร้อมกับเสียงร้องของนับดาวที่ดังอยู่ไม่ไกลนัก
“ดาว!”
ผมรีบวิ่งพรวดไปหา ก่อนจะพบว่าตอนนี้เธอกำลังถูกรุมล้อมด้วยฝูงหมาตัวใหญ่ถึง 5 ตัว แม้ภายในมือของเธอจะมีไม้เล็ก ๆ อยู่ แต่พวกมันก็ไม่ได้เกรงกลัวเลยสักนิด
“ออกไปนะ!”
เธอตวาดไล่เสียงดัง แต่นั่นไม่ต่างไปจากการแหย่ให้พวกหมาที่เห่าเธอเสียงดังขึ้น แถมยังพยายามจะเข้ามารุมทึ้งเธออีกด้วย
ไอ้พวกหมาเปรต! หาเรื่องใครไม่หา มาหาเรื่องเมียกู
“ออกไป!”
ผมตวาดเสียงดังกว่านับดาวเป็นไหน ๆ ทำเอาทั้งหมาทั้งคนสะดุ้งเฮือกไปตาม ๆ กัน
“กูบอกให้พว
