คนท้องนี่เอาใจยากจังวะ

[ทศพล Talk] ป้าสีดามานั่งคุยเป็นเพื่อนไม่นานก็กลับไป เห็นว่าต้องไปวัดต่อ แต่ผมยังคงอยู่ที่บ้านพักของนับดาวเหมือนเดิม แสร้งตีเนียนเก็บกวาดบ้านนั่นนี่ไปเรื่อยเปื่อย เธอเองก็ไม่ได้ว่าอะไร ยอมให้ผมได้ทำความสะอาดบ้านจนหมดจด จนกระทั่งย่างเข้าบ่ายสอง เธอก็เริ่มสะพายกระเป๋าและออกมาเฝ้าที่หน้าบ้าน ผมเห็นแบบนี้ก็ไม่รีรอ รีบวางมือจากผ้าม่านที่กำลังตากตรงไปนั่งข้างเธอทันที “จะไปไหนเหรอ” คนถูกถามไม่ตอบ เพียงแค่ปรายตามามองที่ผมเล็กน้อย แล้วหันไปมองหาเรือต่อ “เอาจริงฉันไม่ค่อยสบายใจเลยนะ เดินทางด้วยเรือแบบนี้อันตรายมากเลยนะ” ผมบอกความในใจออกไป แต่นับดาวยังเอาแต่ตีมึนแสร้งหูทวนลม ปล่อยให้ผมพูดเกลี้ยกล่อมจนเมื่อยปาก ในที่สุดก็มีเรือรับจ้างแล่นผ่านมา แต่ทว่า... “อ้าว! บักห่าเมื่อวานนี่แมนบ่ ที่มึงขึ้นเรือแล้วบ่จ่าย” (อ้าว ไอ้คนเมื่อวานนี้ใช่ไหม ที่ขึ้นเรือแล้วไม่จ่ายน่ะ) “...” ผมชะงักไปพร้อมกับหน้าถ