ด้านร้านเถียนเถียนยังคงเป็นไปอย่างราบรื่น เจิ้งฝูอาสาอยู่ช่วยลูกสาวต่อโดยให้สามีถีบจักรยานกลับไปทำงานเพียงลำพัง น้ำเต้าหู้ปาท่องโก๋ที่ขายวันนี้ยังคงปริมาณเท่ากับเมื่อวาน แต่ทว่ากลับขายหมดเร็วกว่าเมื่อวานเสียอีก
ในเวลาแปดโมงสองแม่ลูกบ้านหวังก็ทยอยเก็บร้านและเตรียมตัวกลับบ้านแล้ว แน่นอนว่าเจิ้งฝูย่อมไม่ปล่อยให้ลูกสาวเป็นคนถีบจักรยาน
“แม่คะ บ้านเราเลี้ยงไก่ได้ไหม?”เสียงใสกล่าวขึ้นขณะซ้อนจักรยานแม่มาได้ครึ่งทาง เธอเห็นบริเวณข้างบ้านพอจะมีเนื้อที่ว่างไม่ได้ใช้งานอยู่ แต่การเลี้ยงสัตว์อะไรสักอย่างในครอบครัวหวังนั้นไม่เคยมีปรากฎในความทรงจำเลยไม่แน่ใจว่าสามารถทำได้หรือไม่ วันนี้จึงได้ลองถามแม่ดูเสียก่อน
“ได้สิลูก แล้วทำไมอยู่ ๆ ถึงอยากจะเลี้ยง?”เจิ้งฝูถามออกมาด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ อินอินนั้นชักจะคิดอะไรแปลก ๆ ขึ้นทุกวัน
เรื่องเลี้ยงไก่สำหรับครอบครัวเราไม่ใช่เรื่องต้องห้ามแต่อย่างใด แต่ที่ผ่าน
