มิรินเอาแต่ถามหาออสโล...
แม้กระทั่งกลับมาถึงบ้านแล้ว แต่ลูกก็ยังโทรออกหาคนที่ไม่มีวันกลับมาไม่หยุด ยิ่งอีกฝ่ายติดต่อไม่ได้ มิรินยิ่งเริ่มมีอาการกระวนกระวาย จนข้าวปั้นผู้เป็นแม่ต้องยึดโทรศัพท์แล้วพาขึ้นไปนอนบนห้อง
“มะ แม่ขา ขอโทรศัพท์คืนให้หนู” เธอกลัวว่าเขาจะโทรกลับมาแล้วติดต่อเธอไม่ได้
“มิรินไปนอนเชื่อแม่ หลับสักชั่วโมง ถ้าลูกตื่นแล้วแม้จะคืนโทรศัพท์ให้” หญิงวัยกลางคนเข้าใจความรู้สึกของลูกสาวเป็นอย่างดี ตนเองเคยผ่านความรู้สึกกลัวเช่นนั้นมาแล้วในช่วงที่รู้ว่าสามีเป็นมาเฟีย
เขาออกไปทำงานกลางดึกและกลับบ้านเช้า เธอกับลูกนอนกอดกันรอฟังเสียงรถยนต์ที่วิ่งกลับเข้ามาในบ้าน จากนั้นก็รีบลงไปรอรับ
“มิริน เชื่อคุณแม่นะ พักผ่อน...ลูกหน้าซีดมากเลยรู้ไหม?” มือเรียวจับใบหน้ามนอันซีดเซียวของลูกสาว แก้มนวลเย็นเฉียบราวกับคนเดินฝ่าลมหนาวมายาวนาน
“เขาจะกลับมาไหม พี่โลจะกลับมาใช่ไหม ฮึก” ก้อนสะอื้
