“ฉันไม่กลับ ฉันจะอยู่ที่นี่กับเธอ เพราะฉันเลือกเธอแล้ว คุณย่าก็ไม่มีทางมาขัดขวางความรักของเราได้ ทุกอย่างฉันจะจัดการเอง ขอแค่เธอสู้บ้างเท่านั้น สู้เคียงข้างฉัน เธอทำได้ไหม กอบัว ทำได้หรือเปล่า”
ติญญานนท์พูดออกมาอย่างขอร้อง พลางดึงร่างบอบบางของหล่อนให้เข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของเขา ก่อนที่เขาจะจุมพิตลงมาที่หน้าผากกว้างของหล่อนอย่างรักใคร่
“อย่าค่ะ เดี๋ยวแม่เห็น”
บทมากรปฏิเสธ พยายามจะลงจากตักของเขา แต่เขาไม่ปล่อย ยังคงกอดรัดหล่อนแน่นไว้แนบอก เขาคิดถึงหล่อนมากมายเหลือเกิน
“ไม่เห็นเป็นอะไรเลย ฉันเป็นสามีเธอนะ จะกลัวอะไร”
ติญญานนท์ยิ้มให้กับบทมากรอย่างอ่อนโยน ความโกรธเกรี้ยวที่เคยล้นปรี่อยู่ในใจเริ่มคลายลง เมื่อได้สัมผัสความหอมหวานจากเนื้อสาวของหล่อน
“แต่ว่า... ถ้าคุณเลือกฉัน คุณอาจจะผิดใจกับคุณย่าได้ ฉันไม่อยากให้มันเป็นอย่างนั้น ฉันไม่อยากให้ทุกคนที่อยู่รอบ ๆ ตัวเราเสียใจ ฉันไม่ต้องการ”
บท
