เสียงกริ่งประตูที่กดรัวดังขึ้นซ้ำแล้วซ้ำอีกอยู่ที่หน้าบ้าน ทำให้บทมากรนึกไม่พอใจคนที่มาทำลายการนอนหลับฝันดีของหล่อนเป็นอย่างยิ่ง หล่อนไม่อยากตื่นขึ้นมาเลย ความจริงมันช่างเจ็บปวดนัก มีแต่ความฝันเท่านั้นที่ให้ความสุขกับหล่อนได้
หญิงสาวถอนหายใจออกมาเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ช่วงเย็นที่มารดาของหล่อนพยายามบังคับ ข่มขู่หล่อน ให้ออกไปหาติญญานนท์ และหล่อนก็ไม่สามารถปฏิเสธความต้องการของมารดาได้ จึงทำได้แต่ผลัดผ่อนออกไปก่อนเท่านั้น
หญิงสาวยันกายลุกขึ้นนั่งบนเตียงนอน หล่อนไม่อยากจะเชื่อเลยว่าในยามวิกาลเช่นนี้ ยังจะมีใครมาหาหล่อนกับแม่ที่บ้านหลังนี้อีก หรือว่าเพื่อนแม่ เมื่อคิดอย่างนั้นหล่อนจึงตัดสินใจก้าวเท้าเดินออกไปจากห้องพัก ไฟในบ้านสว่างพรึบขึ้นมาเมื่อมือบอบบางของหล่อนสัมผัสเข้ากับสวิตซ์ไฟ
ประตูรั้วอยู่ไม่ไกลจากตัวบ้านนัก บทมากรก้าวเท้าบอบบางไปข้างหน้าช้า ๆ จนถึงรั้วบ้าน แสงไฟของหลอดนีออนริมถนนที่สา
