“ไม่เป็นไรค่ะ หนูนั่งแท็กซี่กลับได้” เธอยิ้มบางๆ พยายามซ่อนความสั่นไหวในใจ “ขอบคุณอีกครั้งนะคะสำหรับทุกอย่าง ดูแลตัวเองด้วยนะคะ” เธอก้าวออกจากภัตตาคารไปโดยไม่หันกลับมามองแม้เพียงเสี้ยววินาที
เขานั่งนิ่ง ในอกสั่นไหวจนแทบระเบิดกับถ้อยคำสุดท้ายที่เธอบอก ก่อนคว้ากุญแจรถและเดินตามเธอออกไปอย่างเงียบงัน
จากระยะไกล เขาเห็นเธอเปิดประตูแท็กซี่ขึ้นไปนั่งเบาะหลัง รถคันนั้นเคลื่อนตัวออกจากหน้าโรงแรมไปตามถนนสุขุมวิทที่เต็มไปด้วยแสงไฟยามค่ำ พงศ์วิชญ์ขับรถตามไปห่างๆ ไม่ใกล้พอจะให้เธอเห็น แต่ก็ไม่ไกลเกินจะเฝ้ามอง
รถของเธอเลี้ยวเข้าไปในซอยเล็กๆ ด้านหลังมหาวิทยาลัยก่อนจะหยุดหน้าตึกอพาร์ตเมนต์สีเทาสี่ชั้น เธอจ่ายค่าโดยสาร ก่อนก้าวลงมาแล้วเข้าไปในตึก มองเธอเดินขึ้นบันไดทีละขั้น เขามองตามแผ่นหลังเล็กๆ นั้นอย่างเงียบงัน จนร่างของเธอลับสายตาไปในที่สุด
เขาไม่รู้ว่าเธออยู่ห้องไหน แต่ก็ยังยืนอยู่ตรงนั้นนานเกือบช
