พงศ์วิชญ์นิ่งไปเหมือนถูกฟาดด้วยแรงทั้งหมดในโลก ดวงตาเข้มเริ่มสั่น “อาย...เธอเข้าใจผิด วันนั้นฉันต้องพูดแบบนั้น เพราะไอ้รุจมันจับตาดูเธออยู่ ถ้ามันรู้ว่าเธอสำคัญกับฉัน...มันจะเล่นงานเธอแน่”
“พูดแบบนั้นเพื่อปกป้องเหรอคะ?” เธอถามเสียงแผ่วแต่เต็มไปด้วยแววประชด “เฮียรู้มั้ยว่าคำพูดของเฮียมันฆ่าหนูทั้งเป็น”
“ฉันขอโทษ แต่นั่นไม่ใช่คำพูดจากใจเลยนะ ฉันแค่อยากให้มันเลิกสนใจเธอเท่านั้น ฉันยอมรับว่ากลัว...กลัวว่าถ้าใครรู้...ว่าฉันรักเธอ มันจะทำให้เธอตกอยู่ในอันตราย” เขาเอ่ยช้าๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บ
“ฉันเลยเลือกจะให้เธอเกลียดฉัน ดีกว่าเห็นเธอเป็นอะไรไปต่อหน้า”
อริสราชะงักทันที หัวใจเต้นแรงจนหายใจไม่ออก
“เฮีย...พูดว่าอะไรนะ”
เขาสบตาเธอตรงๆ “ฉันรักเธอ อาย” เสียงเขาแผ่วแต่มั่นคง
“รักเธอมากกว่าอะไรในชีวิต ตอนนี้ฉันยอมเสียทุกอย่างไปได้หมด ขอแค่ให้เธอกลับมาหาฉันก็พอ”
โลกของเธอเหมือนหยุดหมุน ดวง
