ตอนที่ประตูเปิดออก เธอไม่หันกลับไปมองอะไรอีกเลย เพราะกลัวเหลือเกินว่าถ้าเธอเห็นแม้เพียงมุมหนึ่งของห้องนั้น...เธอจะไม่มีแรงเดินจากมา
รถเอสยูวีคันใหญ่ของสารินเคลื่อนตัวออกจากคอนโดกลางเมือง เสียงเครื่องยนต์ดังต่ำๆ ไปพร้อมกับความเงียบในรถ อริสรานั่งนิ่ง มองออกไปนอกหน้าต่าง ถนนสายที่พวกเขาเคยนั่งรถผ่านด้วยกันกำลังไหลย้อนกลับเหมือนหนังที่เล่นซ้ำ เพียงแต่ตอนนี้ ไม่มีมืออบอุ่นของใครบางคนวางอยู่บนตักเธออีกแล้ว
“ไปส่งหนูที่มหาวิทยาลัยก็พอค่ะพี่แสน” เธอพูดเบาๆ “จากนั้นหนูจะหาที่อยู่เอง”
“อาย...” เขาเรียกชื่อเธอเบาๆ เหมือนอยากปลอบ
แต่เธอเพียงยิ้มเศร้า
“หนูโอเคค่ะ หนูแค่อยาก...เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง”
เสียงนั้นเบาจนแทบกลืนไปกับเสียงลม สารินไม่ได้พูดอะไรอีก นอกจากมองผ่านกระจกมองหลัง เห็นหญิงสาวนั่งกอดกระเป๋าแน่นเหมือนกลัวหัวใจตัวเองจะหล่นหายระหว่างทาง
ก่อนลงรถ เธอหันมายิ้มบางๆ ให้เขา “ขอบคุณนะคะพี่
