เช้าวันถัดมามหรรณพก็สั่งให้คนขนข้าวของของเธอออกจากเรือนหลังเล็ก จากนั้นก็เป็นเธอที่ถูกอุ้มออกมาท่ามกลางเสียงโวยวายประท้วง ก่อนที่บั้นท้ายจะแตะเบาะนิ่มๆ คลำดูถึงรู้ว่าเป็นเบาะรถ และแน่แก่ใจยิ่งขึ้นเมื่อหูแว่วได้ยินเสียงเครื่องยนต์ตอนสตาร์ต ไม่นานเจ้าพาหนะที่ว่าจะเคลื่อนตัวไปข้างหน้า
“คุณจะพาฉันไปไหน”
เธอถามหน้าตื่นๆ ขณะดิ้นรนให้ตัวเองหลุดพ้นจากอ้อมแขนแกร่ง แต่นอกจากจะไม่สำเร็จแล้ว มหรรณพยังช้อนร่างบางมานั่งบนตัก กระชับแขนร้อยรัดเอวคอดมากยิ่งขึ้น
“ผมจะพาคุณไปอยู่ในที่ที่ปลอดภัย ตามที่เคยบอกเอาไว้”
ทำไมมันรวดเร็วจนตั้งตัวไม่ทันขนาดนี้!
“ไม่นะ! ฉันไม่ไปกับคุณนะ ก็บอกแล้วไง ว่าฉันจะย้ายไปอยู่อเมริกา” วาจาที่ได้สดับตรับฟังทำให้ปานระพีตาโต ดิ้นรนหาทางลงจากตักกว้าง และร้องประท้วงเสียงหลง
“แล้วใครจะดูแลคุณ?”
“ฉันโตแล้ว ดูแลตัวเองได้”
ยัยเด็กดื้อเอ๊ย!
“ผมรู้ว่าคุณโตแล้ว โต…ทั้งตัวเช
